Op bezoek bij Willem Wilterdink

at een schitterende vent is dat, Willem Wilterdink. Dit jaar [2007] hoopt hij 81 jaar te worden en hij is nog zo kwiek als wat! Ik teken ervoor om dan ook zo te zijn! De eenvoud zelve maar vol humor, zoals hij kan praten over vroeger en over grensverhalen, net of je er zelf bij bent geweest.
Willem is nog behoorlijk actief met zijn voordrachten op dialectdagen die geregeld bij Erve-Kots in Lievelder worden gehouden. Hij heeft ook al heel wat dialectboeken en toneelstukken geschreven, een bezig mannetje dus!
Ik heb nu zelf het boek “Verhalen van de grens” gekregen, dat hij geschreven heeft. Vol met anekdotes van grensbewoners en de douane, die er toen nog was.
En wat het gedicht betreft, hij vindt het fijn als hij een ander ergens mee kan plezieren en heeft het zeker gezien op internet, vond ie mooi!
Ik moest maar eens weer komen op de koffie, nou dat ga ik ook zeker doen, gewoon hardstikke gezellig! Ik heb me geen minuutje verveeld!

Tegen Willem mag je absoluut geen meneer zeggen. Hij woont in de buurtschap Kotten bij Winterswijk en de grens loopt vlak bij hem achter zijn huis.
Hij kent dus heel wat smokkelverhalen en heeft oorlogstoestanden meegemaakt. De douane was in die tijd behoorlijk fanatiek in het pakken van smokkelaars. Het werd dus een sport om de buit de grens over te krijgen zonder gepakt te worden!
Een prachtig voorbeeld is het verhaal van het smokkelen van een jong varken.
Willem: “Men neme de fiets en een lege juten zak, je fietst op je gemak de grens over en spreekt met de boer af dat je eerst zijn hond erin stopt. Bij de grens wil de douane toch even kijken, je weet maar nooit! Dan springt de hond uit de zak en dat geeft een hoop gedoe natuurlijk, het is een wilde hond. Met de fiets terug naar de boer en deze keer wordt het varken in de zak gestopt. Opnieuw langs de douane en nu laten ze het wel om de zak open te maken. Zo vriendelijk was de hond nou ook weer niet!
De smokkeltocht is gelukt en ergens weten de de douanelui dat ze te pakken zijn genomen, alleen hoe?”

Over “Stadse Leu” die niet weten hoe de grens eruit ziet.
“Ze zijn soms aan het rondfietsen en vragen dan waar de grens is. Willem zal het wel even aanwijzen!Ik neem ze mee richting puntdraad, ga bij de grenspaal staan en wijs dan 'deze kant is van ons en die kant van de draad is Duitsland'. Nou, dat blijkt dan toch een tegenvaller te zijn, mensen verwachten schijnbaar opeens een heel ander gebied te zien, waar het gras groener is of zo!”

Willem heeft zó veel prachtige verhalen opgeschreven! Ga eens naar de bieb en haal het boek “Verhalen over de grens”. Zeer vermakelijk, zeker weten dat het veel leesplezier geeft!
Of ga eens naar een van zijn voordrachten. Heb ik zelf al eens meegemaakt, en in maart gaan we weer naar Erve Kots, gezelligheid troef!

Maria Beening