De Poppe en Gp 20

Gp 20 op 31 juli 2007 (Foto: Dick Waanders)

[31 juli 2007]

n verband met onze actie “Bescherming en Behoud van Grenssteen nr. 20”, gaan we een kijkje nemen bij deze oeroude grenssteen. Gelukkig kunnen we ter plekke constateren dat hij ogenschijnlijk niet verder beschadigd is sedert 2004. Ondanks dat de bocht in de smalle asfaltweg nog meer verhard is met los grint, waardoor zwaar verkeer nóg makkelijker met gp 20 in contact kan komen ten gevolge van een stuurfout.

Achtergrond: gp 20 (Foto: Dick Waanders)

Tijdens ons bezoek zien we nu voor het eerst dat er aan de overkant van de straat in een bocht naar links een verzonken steen zit die sterk op een grenssteen lijkt. Hij zit zo diep dat we er niet over hoeven te denken om een nummerschildje zichtbaar te kunnen maken.
Het is maar één steen en die kan moeilijk dienen ter bescherming van de bocht. Achter de steen (rechts op de foto) loopt een brede sloot. Aan de andere kant van de sloot staat een vierkant granieten steentje met een plus er boven op. Dat is waarschijnlijk geen grenssteen.
Daarentegen, als een water de grens vormt, dan wordt dat meestal aangegeven met aan beide zijden een grenssteen.
Omdat de loop van de grens in de richting van de grensovergang en parkeerplaatsen is gewijzigd, zou deze verzonken steen een grenssteen kunnen zijn. Daarover hebben we echter geen enkele zekerheid.

Tanks in Duitsland? (Foto: Dick Waanders)

Hoe zeer steen 20 in gevaar is, blijkt ook uit dit bord. Er rijden hier blijkbaar nog tanks op deze smalle weggetjes. Of de 30 op snelheid of gewicht slaat, zou ik niet kunnen zeggen.

Na ons opnieuw verbaasd te hebben over de miserabele omgeving van gp 20 en het ontbreken van enige zorg voor de steen - we hopen dat dat nu snel verandert, dankzij Dick Taat - gaan we op weg naar de snelweg A1 en naar de parkeerplaatsen aan weerszijden.
De situatie is hier de afgelopen jaren aanzienlijk verbeterd. Toen we hier de eerste keer waren, was het een beetje een smeerboel. Overal rommel en de bosjes langs de parkeerplaatsen fungeerden toen als openbaar toilet.
Dat is allemaal veranderd, de parkeerplaatsen zijn schoon, er zijn toiletten gekomen, er staan overal stevige picknicktafels en banken en - wat voor ons wel een beetje vervelend is - het hele parkeerterrein is degelijk omheind. Aan de Nederlandse kant kunnen we, komend vanaf gp 20, lopend door een poortje naar het terrein, maar aan de Duitse kant is er geen doorgang voor grensonderzoekers.
Daardoor kunnen we nu niet bij de extra stenen komen die er geplaatst zijn om de nieuwe grenslijn te markeren aan de zijde van de spoorlijn.Grenslijn De Poppe 2004

De bovenste parkeerplaats, voor verkeer komende uit Duitsland, hoort nu helemaal bij Nederland. En de andere is nu helemaal Duits.
Voorheen liep de grens gewoon schuin de snelweg over, en nu dus kaarsrecht.

De scherpe punt linksonder naast de snelweg bezoeken we niet in verband met het gevaar van de continu aanrijdende vrachtauto's en de omheining, waardoor uitwijken voor een ontspoorde auto moeilijk is.

Voordat we echter aan de Duitse kant zijn, moeten we eerst gebruik maken van een majestueuze en kunstzinnige loopbrug.

De toegang tot de loopbrug (Foto: Dick Waanders)

De brug is een griezelig geval dat aan alle kanten open en doorzichtig is, zelfs het loopgedeelte. Toch redden we het en komen we veilig aan de andere kant, pal voor het grote gebouw van de “Bundespolizei”.
Aan de Nederlandse kant, achter Restaurant De Poppe, bevindt zich een complex van de douane, en er staan tientallen douane-auto's in allerlei soorten en maten.

Mooi uitzicht vanaf de brug (Foto: Dick Waanders)

De loopbrug loopt precies op de grenslijn, en biedt een mooi uitzicht op de omgeving. Het gebouw aan het eind van de brug is dat van de Bundespolizei. Dat is ook de reden dat we daar maar nergens over de omheining klimmen. Hoewel we geen enkel 'officiëel' figuur zien tijdens ons hele verblijf op de parkeerplaatsen.

Door een denkfout van mij, lopen we vóór het gebouw van de Duitse politie naar het eind van de Duitse parkeerplaats. Daar vinden we dan ook niet de gezochte grenssteen, die moet aan de andere kant staan. Buiten de parkeerplaats en vlak langs de snelweg, menen we iets zien te staan dat op een grenssteen lijkt.
Omdat er hier een smalle uitgang van de parkeerplaats is, kunnen we zo makkelijk via een weggetje in de richting van die steen lopen.

Grenssteen of niet? (Foto: Dick Waanders)

Het is een enorm gevaarte op een sokkel, het ziet eruit als een grenssteen en de steenhouwer heeft er de Berlijnse beer in gehouwen plus de tekst “Berlin 478 km”. De steen is vanaf de snelweg het duidelijkst te zien. Of hij iets te maken heeft met de Duits-Nederlandse grens? Wellicht.

Als we teruglopen, het parkeerterrein weer op, kunnen we mooi even een colonne Duitse vrachtauto's bekijken. Zo even zagen we namelijk een vreemd schouwspel: groengele treinstellen met het opschrift Dart. Ze zijn uit Nederland gekomen en staan nu in de richting van Duitsland. We konden niet goed zien of ze nu op rails stonden - hetgeen een beetje vreemd is, een parkeerterrein met een spoorlijn - of ergens anders op. Ze staan dus op heel lage opleggers achter Duitse trucks. Een koddig gezicht. Het is niet duidelijk waarvoor de wagons bestemd zijn.

Na nog een poos op het parkeerterrein aan de Duitse kant te hebben rondgezworven en er vrachtauto's uit elk denkbaar Europees land te hebben zien langskomen of geparkeerd staan, zoeken we weer de loopbrug op. En dan zien we hem!

Halve grenssteen (Foto: Dick Waanders)

Hij staat bij het gebouw van de Bundespolizei, hij is van verre herkenbaar als van Bentheimer zandsteen en hij staat mogelijk precies op zijn originele plek: een incomplete grenssteen.
Geen nummerplaatje, geen uitlegbord, gewoon een stuk zandsteen. Voor ons herkenbaar als voormalige grenspaal. Een mooie vondst! Ik had altijd al het gevoel dat er hier nog ergens iets moest staan.

Van nabij gezien (Foto: Dick Waanders)

Van nabij is het stuk steen moeilijk te herkennen als een grenssteen, maar volgens ons kan het niet anders of het moet een grenssteen geweest zijn.

Opvallend is het dat, als je uit Nederland komt en je hier parkeert, dat je dan geen woord Nederlands meer tegenkomt. Aan de overzijde, de Nederlandse, zijn sommige dingen nog tweetalig.
Ietwat ergerlijk is het dat de Duitsers zich niet verantwoordelijk voelen voor de veiligheid van de prachtige loopbrug. Als je op hun deel er vanaf valt, dan rapen ze je niet eens meer op!

Betreden op eigen risico! (Foto: Dick Waanders)

“Betreten auf eigene Gefahr” staat er slinks verscholen onder een traptrede. Dat geeft geen geruststellend gevoel!

We zijn weer aan de Nederlandse kant, en lopen voor Restaurant De Poppe.
We gaan opnieuw lopend in Duitse richting, omdat we vermoeden dat aan het eind van het terrein nog een steen kan staan die de haakse bocht markeert. En verdraaid: hij staat er.
Aanstormende vrachtauto's en Duitse personenauto's die bijna zijwaart met piepende banden komen binnenscheuren ontwijkend, lopen we naar de steen toe.
Jammergenoeg staat hij buiten de omheining, langs de sloot die daar loopt. En er is geen enkele mogelijkheid om het hek te omzeilen. We moeten genoegen nemen met fotograferen door het gaas heen.

Nummerloze steen (Foto: Dick Waanders)

De steen heeft geen nummerplaatje meer en ook geen ingegraveerd nummer, voor zover te zien. Opvallend is weer de gekantelde “zandloper”. Precies zo'n steen hebben we ook aangetroffen helemaal aan de andere kant, op het punt waar de grens weer zijn originele loop neemt naar de spoorlijn toe. Daar blijkt dat het gaat om een steen die ooit bij de grensovergang Balderhaar stond. En ook deze lijkt daar vandaan gekomen te zijn.

Nummerloze steen met vlinder (Foto: Dick Waanders)

Wat nog meer opvallend is? Dat precies in het verlengde van deze steen en aan de andere kant van de weg de forse Berlijn-steen staat. Maar dat kan ook gewoon toeval zijn.

Het onderzoek van vandaag heeft weer mooie dingen opgeleverd. En de dag is nog niet voorbij.
Van hieruit gaan we nog even naar het Graafschapspad. Dat ligt er nu droog bij, maar op het pad en vooral in de bermen stikt het letterlijk van de zwarte naaktslakken. En sommigen doen ook nog aan slijmerige sexspelletjes. Ook weer helemaal naakt...

En alsof dat alles nog niet voor genoeg opwinding zorgt, valt er bijna een fel gekleurde luchtballon uit de lucht, vlak voor ons.
Als we kort daarna via Duitsland en de Bardeler Weg in de richting van Schnitzelhaus Duval rijden, dan maakt de ballon praktisch voor onze ogen een noodlanding in de weilanden.
Een inzittende springt eruit en zwaait hevig met zijn armen om ons tot stoppen te dwingen. De jonge man vraagt ons in het Nederlands of we weten waar we hier zijn. Dat weten we precies en we leggen het uit, zodat men de volgploeg kan bellen. Door de Dinkel, die met een auto bijna nergens over te steken is, zijn de volgers de ballon kwijt geraakt.

We hebben nu de kans om prachtige foto's van een gelande luchtballon te maken, en op mijn vraag antwoorden de inzitten dat ze uit Tubbergen komen. En dat ligt op 5 kilometer afstand van Almelo, waar ik vandaan kom...

Achteraf gezien zijn we het er over eens dat we een intense dag hebben beleefd.
Dat je op zo'n korte afstand van huis toch zo'n ver-van-huis-vakantie-gevoel kunt krijgen. Het is mirakels.

Kunstobjecten (Foto: Dick Waanders)

Ik heb nog een foto van een van de vele kunstwerken op de twee parkeerplaatsen bij de grensovergang. Het lijkt erop dat de twee kleinere objecten op een steeltje het vroegere stopbord van de douane moet voorstellen, het zogenaamde spiegelei.