Boek: Voorbij de paal

Boek: Voorbij de paal

ichaela Weber uit Leipzig is de maakster van het boek “Voorbij de paal - Hinter der Grenze”.
Uit die titel valt op te maken dat het een tweetalig boek is geworden. Maar of dat goed is uitgepakt?

Het ringband-boek is een studieproject in het kader van het Erasmus uitwisselingsproject tussen Duitse en Nederlandse scholen, en ondersteund door de Euregio.
Het boek is eerder dit jaar (21 april) in Gronau gelanceerd, in het bijzijn van enkele grenspaaldeskundigen.
Wat feiten betreft is het boek niet geheel foutvrij. Maar of de Drilandsteen nu wel of niet de oudste Nederlandse grenssteen is, is ook niet echt belangrijk.

Het boek is niet te koop in de boekhandel, er staat geen ISBN-nummer in, en is maar in een beperkte oplage van ongeveer 25 stuks gemaakt.
Het boek is niet bedoeld als het definitieve naslagwerk over de grens Overijssel-Duitsland, geenszins. Het bevat weliswaar mooie foto's van grensstenen, maar de kern van het boek bestaat uit interviews met grensbewoners.
Negentien gesprekken met bewoners van beide kanten van de grens, waarvan sommige de grens frequent oversteken in verband met hun werk.

In het eerste interview woont het Italiaans-Duits-Nederlandse gezin dat letterlijk in twee landen woont, hetgeen nogal wat verwikkelingen met bijv. financiën oplevert.

Een tweede geval van óp de grens wonen, is in Op de Grens ook al beschreven: de familie Scheffer in Glane, waarvan een deel van het huis Duits is en een ander deel Nederlands. Tijdens de mond- en klauwzeercrisis werd de grens voor hun huis met paaltjes geblokkeerd voor het verkeer en moest men vanuit Nederland 15 kilometer omrijden om de garage in te kunnen.

De 7 standaardvragen die Michaela iedereen heeft gesteld zijn kernachtig en leveren soms boeiende antwoorden op en soms iets minder interessante.
Michaela heeft de meeste geïnterviewden per fiets bezocht, en zo een aardig eindje door de grensstreken afgelegd.
De vragen zijn artistiek op een los dubbelzijdig kaartje gedrukt dat achterin het boek aan een lint bevestigd is, en zo gebruikt kan worden als bladlegger.

Op de vormgeving van het boek is weinig aan te merken, dat is mooi gedaan. Ook het concept zelf verdient een compliment.
Het boek heeft enkele vermakelijke kanten. Een geïnterviewde koffieshopeigenaar zegt: “We hebben hier zestig procent Duitsers, veertig procent Hollanders en natuurlijk ook Polen, Turken en anderen.”

De grootste hilariteit roepen de Nederlandse vertalingen op. Dat is tevens het enige echte minpunt van het (85 cm. brede) boek.
Er zijn delen die behoorlijk goed leesbaar zijn, maar er zijn ook delen waar niet doorheen te komen is vanwege de vele fouten.
In sommige gevallen staat er precies het omgekeerde van wat er in het Duits staat.
Voorbeeld: “Men kijkt vanaf de Nederlandse kant naar de steen.” (“Man schaut auf die Niederländische Seite hinüber.”)

Bij de fotoverwijzingen staat door het hele boek: “rechts ondersteboven”! (“rechts unten”)

Deze is ook grappig: “Hollanders zijn losbandiger”. (“Holländer sind lockerer”)

[9 november 2007]