Losser (3) Graafschapspad

(Foto: Dick Waanders)

Als we vanaf de Denekamperdijk het Graafschapspad op willen, dan worden we netjes gewaarschuwd voor stremming bij hoge waterstanden en voor de grensovergang.

(Foto: Dick Waanders)

Het pad heet zo omdat het uitkomt in de Graafschap Bentheim, en volgens de padstoel in Forst Bentheim.

(Foto: Dick Waanders)

Het fietspad loopt niet in één ruk door naar de grens en verder, nee er zijn diverse bochten ingebouwd om het de fietser niet al te makkelijk te maken. Het pad kronkelt zich als het ware moeizaam een weg naar de overkant.
Hier zijn we aangekomen bij het witte bruggetje over de Dinkel.

(Foto: Dick Waanders)

En daar treffen we enkele attracties, zoals een picknicktafel, een kunstwerk en twee van de vier zg. Verzekeringsstenen. Eén ervan is hier te zien, met op de achtergrond het bruggetje en De Landmeter.

(Foto: Dick Waanders)

De Landmeter is geïnspireerd door de Verzekeringsstenen, en het meetinstrument is precies gericht op de grens. De grens is niet ver meer, maar nog niet hier.

(Foto: Dick Waanders)

Zoals op het bord al aangegeven is het hier bij overstromen van de Dinkel niet veilig en is het pad niet toegankelijk. Bij ons bezoek zijn we voorbereid en hebben we onze laarzen aangetrokken. Geen overbodige actie.

(Foto: Dick Waanders)

Oorspronkelijk liep het pad gewoon rechtdoor en de grens loopt enkele meters verwijderd van het punt waar het water eindigt. Een paar dagen eerder stonden ook alle weilanden helemaal blank, en was het één grote watermassa.

(Foto: Dick Waanders)

Vlak voor het weiland buigt het pad af naar rechts, en daar zien we twee natte, rozerode kindersokjes liggen. Liever blote voeten dan natte sokken, zal het kind wel gedacht hebben.

(Foto: Dick Waanders)

Deze fietser heeft het beter bekeken, hij heeft zijn schoenen en sokken uitgetrokken en zijn broekspijpen hoog opgestroopt.

(Foto: Dick Waanders)

Na een haarspeldbocht naar links, komen we dan eindelijk bij de grensovergang. Die is te herkennen aan de overgang van een breed verhard pad naar een smal strookje zand. Duitsland heeft nooit de moeite genomen om het pad enigszins te verharden. Het is dan ook vaak een zeer smal modderig en glibberig pad, waar twee fietsers elkaar nauwelijks kunnen passeren.

(Foto: Dick Waanders)

Een ander kenmerk zijn deze twee borden, die volgens ons inmiddels weer verdwenen zijn.

(Foto: Dick Waanders)

Ook treffen we nog wat resten aan van wat eens een afsluiting van het pad zou kunnen zijn geweest.

(Foto: Dick Waanders)

Op de plek waar het fietspad rechtsaf buigt, en waar de weg ooit gewoon rechtdoor naar het Dinkelbruggetje liep, is er een iets bredere zandweg. Op het punt waar die zandweg bij een geasfalteerde straat uitkomt, staan een paar richtingaanwijzers. Volgens dit bord heet het pad ‘Grafschafter Pad’, een aparte schrijfwijze.

(Foto: Dick Waanders)

Aan deze kant is het bord (bovenaan) zodanig vervuild, dat het nauwelijks meer leesbaar is.

(Foto: Dick Waanders)

Het bos is voor altijd Gesperrt mit behördlicher Genehmigung.

(Foto: Dick Waanders)

[10 juni 2012]