Witte Veen (4)

Het is weer de tijd van het jaar dat de dagen korter worden. Nu is dat niet zo'n probleem, ware het niet dat de duisternis steeds vroeger invalt. Dat leidt er toe dat we steeds vaker in het donker door bossen en velden aan het struinen zijn, hetgeen strikt genomen niet toegestaan is.

Dit keer zijn we extra laat doordat we eerst nog hebben geprobeerd om in het Buurser Zand een markesteen te vinden. Daarbij ben ik met de auto in een droge greppel gereden, hetgeen al met al voor een oponthoud van twee uur heeft gezorgd.
Het zoeken naar de markesteen hebben we daarop gestaakt en we zijn in de richting van ons voorgenomen doel langs de grens gereden. Dat was niet het Witte Veen, maar nu we hier eenmaal zijn, is dit ook goed. Ook hier is nog genoeg werk te doen.

Aan de linkerkant van het Witte Veen hebben we eerst een Z-bocht in de grens vastgelegd en daarna zijn we in noordelijke richting gelopen, het veen in. Net voor het omheinde gedeelte van het veen lijkt er een paadje langs het prikkeldraad te lopen, maar dat paadje loopt al gauw op niets uit. Toch blijven we doorlopen want het is de enige manier om bij de grens te komen. Als het binnen de prikkeldraadomheining beter begaanbaar lijkt, kruipen we tussen de draden door en als we aan het eind komen en daar niet de verwachte grenssteen zien, gaan we rechtsaf.
Na enige tijd zien we de eerste steen van dit verhaal: 839-A. Hij staat net aan de andere kant van het prikkeldraad en om hem goed te kunnen fotograferen moeten we weer de draden induiken.

839-A (Foto Dick Waanders)

Op Duits grondgebied blijkt het ook nog beter lopen te zijn. Er ligt namelijk een meertje helemaal droog. Op de bodem ervan ligt een soort zeezand en daarop groeit iets dat lijkt op zeegras. Heel wonderlijk.

Als we daarna bij de volgende steen arriveren is het praktisch donker. We lopen dan ook bijna aan nummer 839 voorbij.
Boven het heideveld even verderop hangt een dichte laag mist, dat lokt niet om doorheen te lopen. Bovendien lijkt het er niet op dat er gauw weer een pad komt dat ons door het veen terugvoert naar de auto.

Gelukkig kunnen we nog net ontwaren dat er een verharde Duitse weg loopt aan de overkant van het grasveld waarvoor we nu staan.
Daar lopen we naartoe en na over een solide houten draaihek, dat van een even solide hangslot is voorzien, geklommen te zijn, staan we weer op de openbare weg.

839 (Foto Dick Waanders)

De onderste foto is in een ander jaargetijde gemaakt.