Witte Veen (3)

838-D (Foto Dick Waanders)

Een idyllisch plaatje, gemaakt eind maart in een droge periode.
De keerzijde van dit plaatje is:

838-D (Foto Dick Waanders)

[Merk op dat de steen op de foto verkeerd om staat, hij zou een kwart slag linksom gedraaid moeten worden. Rechts van de steen is namelijk Overijssel (O) en links ervan dus Münsterland (M).]

Toen we hier eerder een keer waren stonden we op zichtafstand van deze steen. We konden hem toen niet zien door een dichte nevel boven dit veld en invallende duisternis.
Ik moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren als we toen wel de grenslijn hadden geprobeerd te volgen. Dan waren we misschien wel pardoes in het meer gelopen waar de grens dwars doorheen loopt. Op de achtergrond te zien op de foto.

Midden in het meertje staat grenssteen 838-C, hij staat op een micro-eilandje.

838-C (Foto Aafke de Wijk)

Grenssteen 838-D staat op een hoog en droog plekje, maar het gebied links van het meertje is nogal verraderlijk, sommige plekken zijn erg drassig en dat is niet te zien door het hoge gras.

Op weg naar grenssteen 838-D meen ik, door van graspol naar graspol te springen, wel droog bij de steen aan te kunnen komen.
De rest van het team is al eerder afgehaakt en maakt een omtrekkende beweging over Nederlandse grond.

Alles gaat goed totdat ik een keer misstap. Er is geen droge en stevige pol meer voorhanden, mijn laarzen zuigen zich vast in het water en daardoor val ik voorover. Om de val te breken steek ik beide handen uit en plotseling zit ik tot aan mijn ellebogen vast in het moeras.
Ik trek uit alle macht om mijn armen los te krijgen, en als dat eindelijk lukt dan schiet ik door de kracht met een ruk achterover. Mijn voeten zitten nog vast.
Gelukkig vangt mijn rugzak de klap goed op, maar nu lig ik achterover in het water. En er is niemand in de buurt die mij er weer uit kan trekken.

Na wat geworstel lukt het uiteindelijk om mijzelf te bevrijden, en geschrokken strompel ik verder.
Als de anderen helemaal droog arriveren bij de steen, dan sta ik nog bijna poedelnaakt onder een grote boom mijn natte kleren uit te wringen.

Gelukkig heeft de camera het overleefd en kan ik de foto's maken waar het uiteindelijk allemaal om gaat. Verder