Witte Veen (1)

837-D (dw)In het Witte Veen is een stiltegebied. Het is er streng verboden voor mensen en lawaaimakers. Overal staan bordjes met “Stiltegebied” en “Verboden Toegang” erop.

Al van verre horen we het afgrijselijke kabaal van een kettingzaag uit de richting van het stiltegebied komen.
We hebben de auto bij de Haarmühle op Duits grondgebied gezet, en zien meteen dat de toegang tot het Witte Veen is veranderd. De opening is nu breed genoeg voor een auto. En jawel, van verre zien we door de bomen de Duitse terreinwagen al staan, midden op het wandelpad. In de buurt loopt een mannetje met de kettingzaag rond. Hij is het bos pal naast het stiltegebied aan het uitdunnen. Het ziet er ongezellig kaal uit en overal liggen stapels hout.
Het dunne bos heeft één voordeel: er valt ons nu een grenssteen op die we eerder niet hebben waargenomen. Omdat de steen vlakbij de man met de kettingzaag staat, lopen we maar door. Die kunnen we op de terugweg altijd nog fotograferen.

Smokkelaarsbruggetje zónder hek (dw)

Een tweede onaangename verrassing volgt. Het ijzeren hek midden op de smokkelaarsbrug is verdwenen! Hadden we dat nou maar eerder een keer vastgelegd! Wat weg is is weg en komt zelden meer terug. Het midden van de brug over de Buurserbeek moet de grens hebben gevormd, en in elk geval is dat bruggetje de schakel tussen Nederland en Duitsland en met het hek kon men het smokkelaars lastig maken. Nu is het een kaal bruggetje geworden, hoewel het hek er voorheen niet meer zo florissant uitzag.

837-E (dw)Aan de Nederlandse kant van het bruggetje staat de opvallende grenssteen die ik me van vorige wandelingen nog goed kan herinneren.
Hij staat praktisch midden op het wandelpad (vroeger misschien kommiezenpad) en is danig gehavend. Hij straalt iets organisch' uit en hij doet wel wat denken aan een paddestoel.
De steen heeft een rare puntige bovenkant, en het is moeilijk vast te stellen tot welk type hij nu precies behoort.
Aan de Duitse kant staat het jaartal 1773, waarvan alleen nog 773 te lezen is. Aan de Nederlandse kant staat de O van Overijssel.
De plek is hier tamelijk hoog en een sokkel is dan ook niet te zien.
We gaan vandaag eens even meten, ik heb een maatband bij me.
De steen is 160 cm. hoog, 40 cm. breed en 25 cm. diep. Zo, dan weet u dat ook weer.
837-F (dw)Als we hier bezig zijn komt er net een man, vrouw en een klein kind aanlopen. Het kind wijst naar de steen en vraagt wat dat is.
De moeder antwoordt dat het een grenssteen is en dat je kunt zien waar de grens loopt. Ze vraagt hardop welke kant Nederland en welke kant Duitsland is. Ik geef ongevraagd uitleg: “Kijk, hier staat een O voor Overijssel en aan de andere kant moet een M voor Münster staan.”
De vrouw gaat eerst aan de Nederlandse kant staan en dan aan de Duitse terwijl ze zegt: “Nu ben ik in Nederland en nu ben ik in Duitsland.”
Schertsend zeg ik: “Pas maar op, want daar pakken ze je!” Ik vergeet vervolgens om een fotootje te maken van het drietal, maar dat komt wel goed uit gezien het aantal foto's dat ik nog moet maken.

837-G (Foto: Dick Waanders))De volgende drie stenen vinden we eigenlijk pas later, maar om de logische volorde niet al te zeer te verstoren, vermeld ik ze nu al. Bovenstaande steen heeft het nummer 837-E, en de volgende in de serie is dus 837-F.
De gedachte dat alleen hele nummers mooie grote stenen zijn en de substenen kleine granieten dingen, klopt absoluut niet, daar zijn we al lang geleden achter gekomen. Want 837-F is een mooie gave hoge steen met een obelisk-vorm. Hij is vanaf het pad nog wel te zien, maar je moet goed opletten.
De volgende twee, 837-G en 837-H, zijn wel kleine granieten stenen. En 837-I zal dat vermoedelijk ook zijn, maar die kunnen we niet ontdekken tussen de struiken.
(Pas veel later ontdekken we dat de letter I nooit gebruikt wordt bij de nummering van grensstenen.)

Paal 837-J staat bijna aan de onverharde Markslagweg, en daar zijn ook nog de restanten te zien van de mogelijkheid tot grensafsluiting. Dat zijn de houten palen en bevestiging voor een afsluitboom of een hek, die inmiddels behoorlijk aan het vergaan zijn. Voor mij hoeven ze niet opgeruimd te worden, het heeft nog iets authentieks, maar ik vrees het ergste voor de toekomst.
837-J (dw)Deze steen laat zich niet zo makkelijk vangen in een plaatje, alleen de O is nog goed herkenbaar, maar voor de rest is hij zodanig verweerd dat alleen het metalen plaatje houvast biedt.

Langs deze steen loopt het smalle paadje nog een eindje parallel aan de grens, om vervolgens af te buigen naar links. Dat maakt het lastig om de grens verder te volgen, en mede door het vermoeiende weer besluiten we om er mee op te houden.

Gelukkig zijn de kettingzager en zijn auto nu verdwenen, zodat we op de terugweg rustig steen 837-D kunnen bekijken. En opmeten. Ik zal eerst zijn maten geven, in het geval u op zoek bent naar een sexy dingetje: 63 x 30 x 30.
De steen staat achter een slootje en achter het prikkeldraad rondom het stiltegebied, dus de achterkant is slecht waar te nemen. Verder


Op een van de laatste dagen van 2003 zijn we opnieuw in het Witte Veen, en de meeste foto's zijn op die dag opnieuw gemaakt.