Vrijdijk (Denekamp)

De Vrijdijk is ooit een strook niemandsland geweest tussen 32-IIIDuitsland en Nederland. Zo zou de grens overal moeten lopen: op een strook grond die van niemand is.
Na Wereldoorlog I is de Vrijdijk aan Nederland toegewezen.

Dit verhaal is de voortzetting van hoofdstuk “De Wolfshuizen”. Daarin vertel ik dat we op één dag wel 32 grensstenen tegenkomen en dat er moeilijk te vinden en heel makkelijk te vinden stenen bij zitten.
De moeilijke stenen hebben we achter de rug en nu komen de makkelijke aan de beurt. Dat makkelijke moet ik toch even wat relativeren. De stenen zijn makkelijk te vinden maar ze zijn niet zo makkelijk te benaderen. Ra, ra, hoe kan dat? U hoort het zo.

32-INa het gekruip door de maisvelden vervolgen we ons ommetje door Duitsland. Noodgedwongen volgen we een stukje de provinciale weg, en zodra we er weer vanaf kunnen, zitten we ook meteen op een bijna onverharde weg en komt het “grensgevoel” terug. Net als we ons gaan afvragen of we nog wel in Duitsland zijn, zien we een straatnaambordje met de naam Vrijdijk. Dat kan niet anders dan Nederlands zijn.

Het grootste deel van de Vrijdijk is zandweg, en het verharde gedeelte ervan gaat over in de Grensweg. Daar zien we een bekende afslag naar het kanaal: we zijn weer bij ons uitgangspunt terug.
31-IXKort ervoor zien we voor een woning aan de Grensweg een bord met de dreigende tekst dat het streng verboden is om daar verder te gaan. In het Duits. Volgens ons moet dat huis nog gewoon in Nederland staan, maar ik kan het mis hebben.
We keren om en gaan terug naar een bruggetje over de Rammelbeek, dat we zojuist zagen. Dat bruggetje hebben we eerder vandaag ook al gezien, maar toen vanaf de andere kant van de beek. We hebben houvast aan een bocht in de beek en kunnen zo vaststellen waar de eerste grenssteen aan de Grensweg moet staan. De grens steekt namelijk de Rammelbeek recht over.
Het kost niet veel moeite om die steen te vinden.

31-IXHet is een nieuw type voor ons. Hij heeft een afgeplatte spits en is van een ander soort natuursteen gemaakt dan de meeste die we gezien hebben. De steen doet een beetje koud aan, en mooi vind ik hem ook niet.

Langs de Grensweg vinden we de nummers 32-III en 32-I. De laatste is erg beschadigd. Hoe we ook zoeken, 32-II en 32 vinden we niet.
Nummer 32 moet precies op de overgang van de Grensweg naar de Vrijdijk staan, in een puntje van het bos en naast het fietspad. Maar omdat hier ook de toegang tot een akker is, zal die vermoedelijk een keer geveld zijn door een trekker of een ander landbouwwerktuig.

Van hieruit zien we nog een grijsachtig uitkijkhuisje aan de andere kant van een maisveld staan, maar als we proberen het te vinden met de auto, lukt dat niet.
Daarom gaan we maar aan de Vrijdijk beginnen, we rijden stapvoets over de zandweg, met links een 26fietspad en daarachter een verhoogde berm met daarin grensstenen.
De dijk is heel lang en recht en de stenen doemen allemaal keurig voor ons op. Uitstappen en foto's maken levert echter problemen op. Onze auto wordt continu omzwermd door heel vervelende horzels, die enorm kunnen steken. Misschien ligt het aan de botergele kleur van de auto, want de schaarsgeklede fietsers op het fietspad schijnen geen last van de insecten te hebben.
Het lukt ons nog om steen 31-IX vast te leggen, maar bij de volgende pogingen worden we zodanig gedwarsboomd door de vliegen dat we niet eens kunnen uitstappen.

26Het maakt ook niet echt veel uit, want alle stenen zien er identiek uit. Van de winter komen we wel terug en leggen we alles ongestoord vast. We zien namelijk ook nog andere interessante grensobjecten, zoals kommiezenhutten, die we goed willen bekijken en fotograferen.
Bij steen 26 zijn de horzels op miraculeuze wijze verdwenen en kunnen we weer eens probleemloos uitstappen. Dat komt goed uit, want deze steen is weer van een vertrouwder soort.
In de grensstenenlijst kunt u zien hoeveel stenen er tussen 31-IX en 26 zitten, en we hebben ze allemaal gezien.