Tiekerveen 1

Een trein ratelt over de rails, auto's en bussen razen over de weg, fietsers peddelen over een asfaltweggetje, heldere kinderstemmen klateren op van grote afstand en landbouwvoertuigen zijn op korte afstand aan het werk.
Toch is het bovenal het ruisen van de wind in de bomen, het kwetteren van verstoorde vogels, het ritselend wegschieten van andere dieren en het knerpen van onze eigen voetstappen in een droge greppel vol met bladeren en takjes, dat ons het meest be´ndrukt.

Het mooie van alles is dat we van al die hoorbare uitingen van onze beschaving niets zien. Visueel gezien zouden we ons in lang vervlogen tijden kunnen wanen.
We zitten in een piepklein bosje midden tussen de akkers en weilanden. Er staan struiken, denneboompjes en hoge lindes langs de droge sloot. Rechts staat de dichte mais nog hoog op een hooggelegen maisveld.
Links van het welvende bosje ligt een akker waar het groene gewas al weer uit de grond schiet. Hoewel het nu november is.

Omdat we verwachten dat de grens langs die kant van het bosje loopt, moeten we noodgewongen onze voetstappen achterlaten in het rulle zand en af en toe wat pasgeboren plantjes vertrappen.
Het jarenlange grenszoeken heeft een dosis ervaring opgeleverd, en daardoor gaan we halverwege terug. We zien geen grensstenen en vanaf de akker hebben we geen goed zicht op het bosje.
We gaan terug naar een kale akker die we als eerste hebben overgestoken en naar grenssteen 856 die we toen goed konden zien staan, maar waarvan we het nummer niet konden lezen op die afstand.
Aan de hand van de stand van die (granieten) steen proberen we te bepalen hoe de grens verder loopt. De kaart die we bij ons hebben is niet al te gedetaillerd en enigszins verwarrend.

We besluiten het bosje in te duiken. Rechts is een hoogteverschil van wel een meter en een nog ongerooide maisakker. We zien nog wat resten van een afrastering met stenen paaltjes die wel wat op grensstenen lijken, maar het niet zijn. Gezien die paaltjes en het hoogteverschil gokken we erop dat dit de grens is.
Vanaf de akker hebben we een redelijk zicht op het lager gelegen bosje, maar van grenspalen is niks te zien.
We volgen de bosrand en komen al snel weer uit de maisakker. We horen landbouwvoertuigen en gepraat van mensen, maar we zien gelukkig niets.
Dan zien we aan onze linkerhand de greppel of droge sloot en we besluiten om via een verroeste afrastering af te dalen. Nu lopen we nog meer beschut, met als nadeel dat het er tamelijk donker is.

Het lopen door de sloot vergt weinig moeite, maar we vragen ons af of dit wel echt de grens is. Per slot zijn we op grenswandeling en dan willen we ons ook op die denkbeeldige lijn tussen de twee landen voortbewegen.

855 (Foto Dick Waanders)

Een saaie maar majestueuze grenssteen midden in de sloot neemt al onze zorgen weg: we zitten precies op koers. Onze intu´tie heeft ons niet in de steek gelaten.

Steen 855, een obelisk (ik was het woord al bijna vergeten), staat precies op de hoek van twee slootjes, en geeft een bijna haakse bocht naar links aan. Bestudering van ons lijstje leert dat we 855-A gemist hebben, misschien zien we hem op de terugweg nog.

Na de slootafslag genomen te hebben, blijkt dat we al gauw niet meer ongestoord verder kunnen lopen, er zitten ons struiken in de weg. We stappen dus uit de greppel en gaan weer verder over de akker met jonge plantjes.
De greppel blijkt hier ook op te houden en we komen voor een dilemma te staan. De zeer strak ingezaaide en geŰgaliseerde Duitse akker gaat hier over in een slordig grasveld, waar zo te zien weinig mee gedaan wordt. Het grasveld ligt ook weer een stuk hoger dan de akker, en dat is vaak een aanwijzing voor de grenslijn.
Rechts daarvan loopt echter een strook bos, die eveneens de grens zou kunnen zijn. We proberen het een stukje, maar onze grensgevoelmeter slaat niet meer uit, dus: weer terug naar het hoogteverschil.

854 langs de Dinkel (Foto Dick Waanders)

We hoeven maar een dertigtal meters langs die verhoogde rand te lopen en we stuitten op de Dinkel. Ah, daar moesten we juist zijn!
Want hier moet steen 854 staan, en die ontdekken we alras. Het is een redelijk nieuwe granieten steen.
Schuin aan de overkant van het water staat zijn tweelingbroer, welk nummer die heeft is niet te zien vanaf deze kant.

Over hoe de grens hier verder loopt zijn de kaarten verdeeld, en we komen erop terug na nauwkeurig onderzoek.
In elk geval zien we een interessant tweedelig kunstwerk, dat best iets met de grens te maken zou kunnen hebben.
Het water van de Dinkel scheidt ons van verder onderzoek.
855-A (Foto Dick Waanders)De zon begint ook te zakken en we maken rechtsomkeert. Weer dwars door de droge greppel en langs 855.

Ditmaal lopen we de greppel helemaal uit totdat we bij het kleine bosje aankomen. Doordat we door stom toeval daar even stilstaan om naar het hoogteverschil te kijken, zien we tussen het gras de lage 855-A schitteren. Na een kleine schoonmaak kunnen we er een foto van maken. Verder