Siberië

ruipen onder prikkeldraad door en een weiland met koeien oversteken past niet echt meer bij onze leeftijd. Maar we moeten toch wat en na de drieste actie staan we op een verlaten Duitse asfaltweg.
We hebben een tocht door het drassigste deel van het Haaksbergerveen achter de rug, en onze voeten soppen van het water in onze schoenen.

Water overal (Foto © Aafke de Wijk)

Doordat we ons concentreerden op het zo droog mogelijk blijven en we daarbij van links naar rechts zwalkten, zijn we een beetje de kluts kwijt geraakt.
Na lang overleggen of we linksom of rechtsom (door Duitsland) zullen lopen, besluiten we om de juiste richting nemen.
Dat het de juiste is blijkt na enkele kilometers, als we in een onbekend bos belanden. Gelukkig is men zo vriendelijk geweest om er een bord te plaatsen met uitleg. Daardoor leren we dat we in het Lüntenerwald zijn. Hoe we hier gekomen zijn weet ik niet, maar we zijn er. En tot ons genoegen zien we ook een grenssteen staan. En dat betekent dat Nederland weer dichtbij is.

Gp 833-B (Foto © Dick Waanders)

Op de grenssteen staat gebeiteld: Munste, 833, 1731, en het metalen plaatje op de zijkant vertelt ons dat dit steen 833-B is. Achter Munste zou nog een r hebben kunnen staan. Op de u staan geen puntjes, dat was misschien te lastig.

Gp 833-B (Foto © Dick Waanders)

Op de Nederlandse kant van de steen is niet veel meer leesbaar, en dat lijkt op: Yise. Hetgeen niet logisch is, gezien de volgende steen die we tegenkomen.

Gp 833-B (Foto © Dick Waanders)

We lopen inmiddels op het fietspad dat zo mooi door de bomen te zien is, en dat voor ons gevoel weer in de richting van het Haaksbergerveen moet leiden. De stand van de grenssteen wijst ons in de goede richting, en aan het eind van het bos lopen we een akker in en daar zien we hem staan: 833-A.

Gp 833-A (Foto © Aafke de Wijk)

We hebben dus als het ware een cirkeltje gedraaid en lopen nu in tegengestelde richting weer langs de grens.

Gp 833-A (Foto © Aafke de Wijk)

Steen 833-A lijkt door een oude houten paal overeind gehouden te worden, maar hij kan best op eigen been staan. Hij doet denken aan steen 833-B, maar er zijn verschillen. Hier staat in twee delen: Over=isel, en dat lijkt toch niet hetzelfde te zijn als op steen 833-B. Ook de jaartallen verschillen: 1731 en 1732. Raadsels, raadsels.
Op de Duitse kant staat ook weer Munste zonder puntjes en ook hier is niet te zien of er een r achter heeft gezeten.

Omdat het donker begint te worden, beginnen we er over te denken om de tocht van vandaag tot een einde te brengen. Kortom, we gaan naar huis. Maar dat huis is verder weg dan ooit. Eerst moeten we de auto nog terug zien te vinden, die staat namelijk helemaal aan het andere eind van het Haaksbergerveen. Dat wordt nog even flink afzien, het begint koud te worden en te waaien. We hebben zelden zo ver gewandeld in één ruk.

Cluster van paaltjes (Foto © Aafke de Wijk)

Gelukkig worden we op het punt waar het fietspad ophoudt en overgaat in een asfaltweggetje, opgevrolijkt door iets grappigs: een cluster paddestoelen en andere paaltjes. Eén Duitse en drie Nederlandse. Ze staan zo gebroederlijk (gezusterlijk) bij elkaar dat ze de lachlust opwekken.

Haaksbergerveen-vlonder (Foto © Aafke de Wijk)

De route die we vervolgens kiezen door het Haaksbergerveen brengt ons toevallig ook eindelijk bij datgene waar we al eerder naar zochten, maar niet konden vinden: het 500 meter lange loopvlonder dwars door het water en het moeras. Schitterend mooi.