Rammelbeek (2)

49-II (dw)

We hebben een gat te dichten.
Het is een figuurlijk gat, namelijk dat tussen de Bergvennen en de Rammelbeek. En we gaan het nu dichten.

We beginnen andermaal bij de groene grensovergang Frensdorferstraat.
We hadden ook bij de grensovergang Rammelbeek kunnen beginnen, daar zijn ruime parkeerplaatsen en dan zouden we met de nummering van de grenspalen meelopen.
Nu lopen we er tegen in.
Grensstenen 51 en 50 hebben we eerder al gehad, ze staan langs het verharde fietspad, daarom lopen we ze nu voorbij. Als aan het fietspad een eind komt, is er een iets bredere zandweg. Of is hij toch verhard? Ik weet het niet meer.
Rechts van ons liggen weilanden, daar zou wel eens een grenssteen kunnen staan. Goed gedacht, substeen 49-II vinden we waar we hem verwachten.

49-I.jpg (Foto: Dick Waanders))

De volgende hulpsteen, 49-I, vinden we aan de rand van het weiland en tevens aan de rand van een klein stuk bos.
In het bos loopt een wandelpad, maar dat lijkt af te wijken van de grenslijn, voor ons gevoel.
Ons gevoel is correct, want we moeten van het pad afstappen om nummer 49 te vinden.
49 (dw)Het is een mooie, brede z.g. Bentheim steen. Aan de Duitse kant staat BENTHEIM en aan de Nederlandse staat OVERIJSSEL. Naast het nummer 49 staat aan die kant ook No 1 ingebeiteld. De 1 is een typische Duitse 1, hij begint links onder, gaat schuin naar boven en dan recht naar beneden. Een soort omgekeerde, iets gekantelde V dus.
Vlak in de buurt van deze steen en midden op de grenslijn vinden we een groot gat in de grond waar slordig een aantal (nieuwe) planken op liggen. Ook ligt er een nieuwe spade bij. Het lijkt alsof daar geprobeerd is om een hut te maken. Kennelijk door iemand die iets op zijn geweten heeft en voor wonen op niemandsland heeft gekozen.

48-I onder de struiken (dw)Voor de volgende steen moeten we door een zeer nat gebiedje waden of een eind omlopen. We kiezen voor het laatste.
Daarna worden we geconfronteerd met grenssteen 48-I die bedekt is met erg stekelige struiken. Omzichtig proberen we hem te benaderen en enigszins vrij te maken voor een fotosessie.
Dat lukt redelijk goed en met betrekkelijk weinig kleerscheuren.
De steen is niet van het Bentheim type, maar is ook weer niet onaanzienlijk. Er staan een P (ruisen) en een N (ederland) op. Aan de Duitse kant ook nog strak gebeiteld: 48 I.

48-I (dw)

Hoe loopt de grens verder? We zien een kaarsrechte sloot, en heel in de verte het voormalige Duitse douanekantoor. Zou dit dan al de Rammelbeek zijn? Lijkt mij niet, die moet wel iets breder zijn.
We denken toch dat de sloot de grens is, want aan de Duitse kant zien we op de bekende afstand ervan een uitkijkhuisje staan.
We gaan op pad. Het is nog een eind lopen, maar onderweg maken we mooie foto's. Zoals van de sloot, waarin een kunstenaar aan het werk geweest lijkt. Er lijken stukken glas op het water te drijven, maar het is olie, en aan de andere kant is de slootkant geplaveid met schelpen.

Sloot bij 48-I (dw)

Langs de hele sloot treffen we geen enkele grenspaal aan. Totdat de sloot abrupt ophoudt bij een piepklein stukje bos. Daarachter zien we in de verte weer een grote steen, en bij goed kijken zelfs twee vlak bij elkaar.
Als we dichterbij komen zien we dat dat gezichtsbedrog is, tussen beide stenen loopt nog de Rammelbeek. En die is inderdaad een stuk breder dan het slootje.

48 (2 x) (dw)

Beide grensstenen (met nummer 48) markeren een linkse bocht in de Rammelbeek en ze geven aan dat de grens hier rechtdoor loopt. Naar links toe wordt de Rammelbeek een eind de grens.
Op de Bentheimsteen aan deze kant staat ook NO 3, met een grote 0 en zonder de twee streepjes eronder. Ook zou het kunnen dat er achter de 3 nóg een cijfer heeft gestaan, maar de tekens lijken niet met een vaste hand gemaakt te zijn, en 3 is wel waarschijnlijk omdat we eerder al No. 1 tegenkwamen.
Waar No. 2 gebleven is, kunnen we nog niet zeggen.

De Rammelbeek bij avond (dw)

We nemen ons voor om door te lopen naar de Nordhornsestraat en dan langs de andere kant van de beek te lopen naar steen 48 aan de Nederlandse kant. Door de invallende duisternis komt daar uiteindelijk niks meer van.
Bij de grensovergang Rammelbeek hangt namelijk een vreemde, beetje mistige, sfeer. En er valt nog veel te fotograferen.
Aan de Nederlandse kant is een slordig winkelcentrum, dat open is tot ver in de avond.
Die Grenze / De Grens (dw)Het hele winkelcentrum is volledig op Duitse klanten gericht, en bijna alle aanduidingen zijn er in de Duitse taal.
Voor een klein winkeltje met de naam “Die Grenze” staat een groot bord met de tekst “Warum weiterfahren?” Ze verkopen er handgemaakte molens. Op de toegangsdeur staat ook nog de winkelnaam in het Nederlands.
Verder vinden we hier een groentewinkel met enorme balen sinaasappels, aardappels en appels. Kennelijk kopen de Duitsers groot in.
Aan de overkant van de straat zien we een makelaar in een neonverlicht pandje, die zich hier “Immobilienhändler” noemt.

We kunnen niet dezelfde weg terug als we gekomen zijn, het is pikdonker geworden, dus we nemen een openbaar asfaltweggetje.
Zoals ik al verwachtte, valt dat erg tegen en staat de auto verder weg dan gedacht. Tot overmaat van ramp doet mijn zaklamp het niet meer, en scheuren er regelmatig auto's aan ons voorbij.
Pas als we een zijweg naar rechts inmoeten, kunnen we wat uitrusten op een bankje dat er staat.
Op dat bankje gezeten zie ik een vreemd lichtverschijnsel, het lijkt op een soort vuurwerk. Omdat er net een auto voorbij gaat, veronderstel ik dat het de koplampen moeten zijn geweest die in een verkeersbord reflecteren.
De volgende dag verneem ik dat er in die omgeving veel vreemde lichtverschijnselen zijn gemeld, zoals vuurbollen in de lucht. Dat is wel toevallig.