Radewijk (2)

Bord bij Wielen (Foto: Dick Waanders)

Jaren later, in 2007, zijn we hier opnieuw een beetje aan het struinen. Tot onze verbazing en blijdschap staat het bordje nog altijd op zijn plek. Dat komt mooi uit, want ik wilde er altijd nog een keer betere foto's van maken.

De plek van het bord (Foto: Dick Waanders)

We staan op de Wielenweg, rechtsaf is de Wellebeekweg en linksaf gaat het naar de Duitse Melkweg. De T-splitsing is Duits, maar eventjes de onverharde Wellebeekweg in en we zijn weer in Nederland.
En daar heeft men een fors en kleurig informatiebord over het “Brongebied van de Wellebeek” neergezet. De tekst is volledig in het Nederlands. Misschien omdat het afgelegen Wielen hoofdzakelijk wordt bevolkt door Nederlanders?

Het is vandaag niet de bedoeling om hier uitgebreid onderzoek te doen, de begroeiing van de bermen en sloten leent zich er ook niet voor, maar ik wil toch nog even kijken naar het 111-duo. Met moeite zijn ze te vinden, maar goede foto's maken is uitgesloten.

Vervolgens lopen we nog even naar het fokbedrijf aan de Melkweg, waar twee grote grensstenen voor een schuur hebben gestaan. En warempel, ze staan er nog altijd. Omdat het zondag is, gaan we maar niet de bewoners lastig vallen met een verzoek tot het maken van foto's.

Bij het teruglopen naar de auto schiet me te binnen dat er nog ergens stenen staan die we eerder niet hebben gevonden.
Daarom gaan we nog een beetje speuren in de richting van een met schrikdraad omgeven stukje weiland met ernaast een beetje rommelig stuk grond met een oude, vervallen schuur erop.
Opvallend zijn de roodstenen vierkanten die her en der opduiken tussen het onkruid, en waarvan niet duidelijk is waartoe ze ooit hebben behoord.

Gp 111-IV (Foto: Dick Waanders)

Bij één ervan ontwaren we een nog niet eerder gevonden steen. Vanaf de straat kunnen we niet zien welk nummer het is, en omdat er geen goede toegang is tot het weilandje, gaan we er maar niet in.
Langs de vervallen schuur kunnen we echter wel een poging doen, en als we dat doen stuiten we op nóg een kleine granieten steen.
We vermoeden dat het hier om twee steentjes met hetzelfde nummer (zg. tweelingstenen) gaat, en we weten van eerdere bezoeken dat delen van de Wellebeek gedempt zijn, maar dat de stenen zijn blijven staan.
Het vinden van deze steentjes in een rommelig, onoverzichtelijk en met onkruid overwoekerd stuk grond is een beetje vreemde sensatie. En het grensverloop wordt er zo niet duidelijker op voor ons.

 

Als we de steen wat bevrijden van de rotzooi die er op en omheen ligt, dan wordt de aanbik nóg merkwaardiger: het lijkt alsof de steen recentelijk is beschilderd en dat het nummerplaatje nieuw is. Het geschilderde 111 is diepzwart en onbeschadigd, evenals het plaatje.

Gp 111-IV (Foto: Dick Waanders)

We zijn nu ook mooi dicht bij de eerste steen, maar omdat de bodem en een diepe greppel te instabiel zijn, kunnen we geen verdere informatie over hem krijgen. We nemen aan dat hij ook nr. 111-IV heeft.

Tot slot gaan we nog even een eindje verder, naar de Pekelbrug, alwaar we besluiten om maar eens naar gp 113 aan de Nederlandse kant van de Radewijkerbeek te lopen. We vinden het een beetje zielig om hem nooit te bezoeken.
Het lijkt een makkelijk tochtje te worden, maar de afstand valt toch nog tegen.
En aangekomen bij de steen blijkt hij ook allemaal nauwelijks de moeite waard te zijn, het gaat om een hoge granieten steen waar weinig fraais aan is. En het nummerplaatje is nog beschadigd ook.

Gp 113 (Foto: Dick Waanders)