Punthuizen 2

Het is geen goed idee om op tweede paasdag naar de grens met Duitsland te gaan. Normaal zie je daar zelden iemand met de Duitse nationaliteit, maar op zo'n dag stikt het er van. Het stikt er voornamelijk van grote auto's met Duitse kentekens, maar daar zitten meestal ook mensen in.
De ellende is dat we op weg naar de plek waar we naartoe willen, langs een aantal tuincentra en andere ‘vermaakscentra’ komen. Die hadden we beter kunnen mijden, of ze na sluitingstijd passeren. Nu komen we een paar keer in een lange file te zitten van huiswaarts kerende buurlanders.

Borden en bordjes (dw)Een andere makke is dat we de juiste plek niet kunnen terugvinden. We zijn er al een paar keer eerder geweest, en we zien herkenningspunten, maar toch zitten we zomaar weer in een totaal onbekend gebied. Dan maar gekeerd en nogmaals proberen. Dit keer nemen we dan maar de doodlopende weg die we in eerste instantie hebben gemeden, en dat blijkt een schot in de roos te zijn. Nu komen we uit waar we wezen willen. Gelukkig houden Duitsers niet van doodlopende wegen en we zijn er dan ook helemaal alleen. Dat is een hele opluchting na al dat blik op de weg.

ZandhuizerpadNa een heel kleine overtreding (van een meter of 5) zet ik de auto bij de picknickbank neer. Daar tegenover treffen we een batterij bordjes aan en we volgen die met Zandhuizerpad erop. Dat pad blijkt een verhard fietspad te zijn.
Het aparte aan het pad is dat het met een grote boog om een voormalige boerderij, nu woning, heenloopt.
Saksenroute (dw)Aangekomen in een mooi stukje bos, met rustiek bruggetje over een slootje, een picknickbank en het bordje “Saksen route (van Lauwersoog naar Enschede)”. Het lijkt ons niet dat er vandaag veel fietsers die route afleggen, want we komen er geen tegen.

Het fietspad, dat niet meer verhard is, kronkelt zich langs de rand van het bos en komt dan toch nog vlak bij de woonboerderij. De laatste keer dat we hier waren leek die 22-I (dw)boerderij goed verscholen tussen het groen te zitten, maar nu kunnen we het gebied helemaal overzien. We volgen het fietspad totdat het weer een scherpe bocht (naar links) maakt. Hier zou wel eens de gezochte grens kunnen lopen. Ons gevoel bedriegt ons niet, want we lopen pardoes tegen grenssteen 22-I op.

En van hieruit kunnen we nummer 22 ook zien staan, daar hebben we de vorige keer zoveel moeite voor gedaan om die te vinden en om de weg uit het bos terug te vinden. Als we toen even doorgelopen waren, hadden we heel makkelijk via het fietspad kunnen gaan. Als men toch eens alles van tevoren wist!
We staan even in dubio welke kant we nu zullen gaan, en we besluiten steen 22-II te gaan opzoeken.
Het fietspad maakt opeens een rechtse bocht, en dan zijn we in Duitsland. Er staat weer een mooie picknicktafel en het lijkt erop dat hier wel eens jeugd samenkomt, gezien het bekladde bordje Fietspad.
22-II (dw)Om de grens te kunnen volgen, moeten we door een akker met laag gras. De akker volgt niet precies de grens, hij buigt wat af in Duitse richting.
Gelukkig stuiten we al gauw op een slootje, waardoor we links of rechts moeten. Linksaf komen we weer in Nederland. Als het slootje de bocht om gaat, dan zien we steen 22-II staan, en weten we dat we weer op de juiste lijn zitten.
Op de verkleinde foto is het niet goed te zien, maar als u goed kijkt ziet u een geel puntje precies recht achter de steen tussen de bomen: onze auto. We hadden ook gewoon door het weiland kunnen lopen, dan waren we hier sneller geweest!
Onbekende steen (dw)De grens loopt naar rechts, en daarom moeten we toch al door dat weiland om bij de volgende grenspaal te komen.

Aan het eind van het weiland, waar ook nog een prachtig vennetje is te vinden, en in het hoger gelegen bos, vinden we iets dat sterk op een grenssteen lijkt. Maar het waarschijnlijk niet is. Wat het dan wel is, weten we ook niet. Hij staat wel precies op de grens, maar heeft geen kenmerken voor zover te zien.

23 met Bourgondisch kruis (dw)Het bos waar we nu zijn, ligt erg geďsoleerd. Toch loopt er een vaag paadje op de grenslijn. Als we dat volgen brengt het ons bij een van de mooiste stenen van Overijssel.

Nummer 23 met het jaartal 1695 heeft aan de Nederlandse kant een schitterend uitgehouwen Bourgondisch kruis op een eveneens knap gemaakt wapenschild.

De Duitse kant van de steen bevat het wapen van Bentheim, dat minder makkelijk te maken is en er ook iets onduidelijker uitziet.

Na zo'n indrukwekkende steen, zouden we eigenlijk weer kunnen vertrekken. Mooier wordt het vandaag toch niet. En dat klopt, maar we gaan toch nog eventjes verder.
Het vage paadje houdt plotseling op, en het bos gaat over in een akker. Bij een Duitse boerderij lopen een paar mensen, die later 23-I (dw)onze richting op lopen.
Grenspaal 23-I doemt op, een kleine strakke vierkante steen met een P en een N erop. Hij maakt als het ware deel uit van de degelijke afrastering van een Nederlands weiland waar de koeien al te grazen staan.
Daardoor kunnen we de Nederlandse kant van de steen niet goed benaderen.

Grenspaal 23-II bereiken we niet meer, door de ontoegankelijkheid van het landschap. Ons idee om een rondje om het Nederlandse weiland te lopen, strandt ook aangezien we dan door een zeer drassig veengebiedje zouden moeten ploeteren. Dat doen we maar niet, en we gaan dezelfde weg terug.
Personen die het op ons voorzien hebben, komen we gelukkig niet tegen.