Mander

Ned. Douanekantoor bij Mander

Voormalig Nederlands douanekantoor bij grensovergang Mander


Op Hemelvaartsdag zie je in Duitsland niet méér fietsers dan gewoonlijk. En dat zijn er heel weinig.
Daarom gaan we vandaag in alle rust op zoek naar de grenstenen met nummers lager dan 93. Omdat die niet vanaf Nederlandse bodem te benaderen zijn, doen we het vanuit Duitsland.
We zitten hier in een uitsteeksel van Duitsland dat als het ware in Overijssel steekt, en aan de namen van straten en dergelijke te zien, moet dit ooit wel Nederlands gebied geweest zijn. We zien namen als Voortsweg, Nilvoortsweg, Holthuiser Moorweg, Rikhof, Heckhuis etc. Het voelt hier zelfs niet typisch Duits.
Volgens een tamelijk recente kaart rijden we nu op een verharde weg die na de grens overgaat in een zandweg. Kort voor de grens moet er een zandweg parallel aan de grens lopen.
Maar ja, tijden veranderen. De grens is verdwenen, en gemakshalve dus ook maar een aantal kleine grensovergangen. Aan de weg komt abrupt een einde. Ze zijn nog wel zo vriendelijk geweest om een rood/wit gestreept attentiebord te plaatsen, anders zou je in een dronken bui zo eindigen in de achterliggende akker.
En wat zien we aan onze linkerhand? Het enige gebouw in de wijde omgeving, en met de kenmerken van een voormalig douanegebouw. Die Duitsers hebben toch ook bij elk grensoverschrijdend hazenpad een imposant douanekantoor neergezet! Wat een gründlichkeit.
Het gebouw ligt erg hoog en je moet er forse trappen voor bestijgen om binnen te komen. De huidige bewoners hebben er ook nog huizenhoge dennenboompjes voor geplaatst, om te voorkomen dat dwazen zoals wij naar binnen zouden kunnen staren.

We zien hier zo geen stenen staan. En bij de woning staan ook geen auto's. Het zou me niks verbazen als er ook hier Nederlanders wonen, want er staat wel een groene postbus zoals wij die kennen. Maar als het Nederlanders zijn, waarom zouden ze dan de grensovergang naar Nederland hebben verwijderd of laten verwijderen?
Omdat we van hier niet met goed fatsoen langs de grens kunnen lopen, rijden we verder. We menen een grenspaal midden in een akker te zien staan, maar we kunnen er niet naartoe.
Een eindje verder kunnen we wel weer afslaan richting de grens. We zijn dan bij een bosperceel aangekomen. Op een weiland staan een aantal Nederlandse auto's van een paraglidersvereniging. Even verder wordt een zandpad, dat we eigenlijk in willen, geblokkeerd door een Duitse Volkswagenbus. We gaan lopend verder.
We vermoeden in de buurt te zijn van de Cirkels van Jannink, maar we kunnen die uiteindelijk toch nog niet zien van hier.

De akker waar we voor staan lijkt voor de helft in Duitsland en voor de helft in Nederland te liggen. Door de verrekijker zien we ook inderdaad een grenspaal op een heuveltje midden in die akker staan. En nog eentje aan de rand ervan. Ze staan te ver weg om er zo naar toe te lopen, en onze kleren hebben niet de goede schutkleur om door een akker te ploegen.

87 HVijf minuten later komen we met de auto bij een zandafgraving terecht, en van verre zien we hem al staan: een mooie fiere grenssteen. Als we er even later voor staan, dan zeggen we tegen elkaar: "Nou breekt ons de klomp!"
Steeds als we denken dat we wel zo'n beetje alles gezien hebben, dan komen er weer nieuwe verrassingen. In deze steen - nr. 87 - is een diepe rechthoek diagonaalsgewijze uitgehakt uit de onderzijde van de steen aan Duitse zijde. Op de foto is duidelijk te zien dat het hier niet gaat om vandalisme, maar dat er een bedoeling achter moet hebben gezeten.
De vraag is alleen: welke? Het is voor het eerst dat we zoiets tegenkomen. En het levert een mooi plaatje op.
Achter de steen liggen de Cirkels van Jannink. Ze worden ook wel de Mandercirkels genoemd, naar het plaatsje Mander.

Meer grensstenen kunnen we hier niet vinden en we besluiten om via de nabijgelegen grensovergang terug naar Nederland te gaan.
Bij de grens staan weer de voormalige Duitse douanekantoren, ditmaal aan de linkerzijde (vanuit Nederland gezien) en aan de Nederlandse kant staat ook nog een prachtig wit douanegebouw. Dit is het eerste Nederlandse douanekantoor dat we tot op heden zijn tegengekomen. Het staat iets verder van de grens dan het Duitse.
86-IIIAlle douanekantoren zijn inmiddels omgebouwd tot woonhuizen en bij sommige zijn de verbouwingen nog aan de gang.
Naast de mooie gebouwen zien we ook nog een aparte grenspaal. De verrassingen van deze Hemelvaartsdag zijn nog niet op.
Het is grenspaal 86-III. Aan de Duitse zijde staat een P maar aan de Nederlandse kant staat een soort vlinder gegraveerd met daaronder No. 86. Bij grondige bestudering van het teken komen we tot de conclusie dat het hier om een foutje moet gaan. De eerste maal is de N er kennelijk op zijn kop ingegraveerd, waarna er later een correcte N overheen is gebeiteld.

In de buurt van de Galgenberg rijden we een bospad op dat niet verboden is voor auto's, en bij een bankje gaan we even pauzeren en uitpuffen. Het is inmiddels al avond geworden.
Na korte tijd komt er vanuit een ander bospad voorzichtig een rood/blauw gestreepte voorkant van een witte auto om de bocht kijken. Er zitten een vrouwelijke en manlijke agent in, het is een politieauto. Het lijkt alsof de agenten van ons schrikken. De chauffeur trapt prompt op zijn rem, rijdt achteruit en de auto verdwijnt in de andere richting. We zwaaien nog even gedag.
Het kan zijn dat ons gefotografeer bij de grensovergang de aandacht heeft getrokken, maar ik geloof niet dat de politie op dergelijke meldingen afgaat. En anders hadden ze ons wel even aangesproken.