Lutterzand

Onze eerste ontmoeting in het Lutterzand is met drie buitenlandse fietsers. Uit welk land ze komen weten we niet, want we kunnen ze niet verstaan.
Konijn zonder angst (dw)Onze tweede ontmoeting is met dit lapjeskonijn.
Misschien is het kleintje z verbaasd over ons gedrag, dat het vergeet om hard weg te rennen.
We staan op een splitsing van drie paden, en de vorige keer zijn we hier linksaf gegaan. Dat pad loopt uiteindelijk dood, maar zo kwamen we wel bij de grens. We besluiten nu om nog even rechtdoor te lopen, misschien dat we nog ergens anders linksaf kunnen slaan. Dan zeggen we tegen elkaar: laten we toch maar het bekende pad inslaan, dan weten we zeker waar we uitkomen. Na tien meter door het rulle zand gelopen te hebben, bedenken we ons wederom en gaan we weer terug naar de splitsing.
Aan de sporen in het zand lijkt het nu alsof hier een hele kolonne mensen heeft gelopen. Als ik nog even stil blijf staan en uitkijk over een weiland, zie ik het konijn stilletjes in een hoekje zitten.
Privépad (dw)Het lijkt aan mensen gewend te zijn, want het blijft rustig zitten. Het blijft zelfs gewillig voor de camera poseren. Alleen aaien gaat hem toch te ver, als we dat willen dan huppelt het diertje kalmpjes weg.

Verder hebben we veel ontmoetingen met verbodsborden.
Wlk pad we niet mogen betreden, wordt ons helaas niet duidelijk. Eerder zijn wel al op onze schreden teruggekeerd door een officieel bord met Verboden Toegang, vooral omdat er verderop een boer op het land aan het werk was.
Rustgebied (dw)En ook de vele borden die aangeven dat er een rustgebied is, zijn erg belemmerend voor ons. Vooral omdat we er ons zo veel mogelijk aan willen houden.
Daardoor hebben we weer bijna het hele Lutterzand doorlopen als we eindelijk eens de grens vinden.
21-V (dw)Het bord Rustgebied begrijpen we trouwens niet, wat er is een klootschietbaan (en aan de scherven is te zien dat die nog gebruikt wordt), de boeren maken veel kabaal tijdens het bewerken van de akkers, een enorm aantal bomen is recentelijk (met veel lawaai) gekapt en als wij er zijn worden de enorme stapels boomstammen opgehaald door enorme vrachtauto's. De natuur in: lekker rustig!

21-I (dw)We hebben vandaag maar n hoofddoel: het vinden van grenspaal nr. 21.
Dat we onderweg nog wat substeentjes tegenkomen is altijd mooi meegenomen.

Het vinden van nr. 21 gaat niet van een leien dakje. De brandnetels, het gras en het onkruid staan al weer behoorlijk hoog langs de Puntbeek en er staat nergens een bordje met de tekst: Sla hier rechtsaf voor gp 21.
Pas als we al op het bruggetje in de smalle Duitse weg staan, beseffen we dat de grens de Puntbeek niet meer volgt en ergens afgeslagen moet zijn.
We zien in de verte een bomenrij en hebben het idee dat dat daar wel eens geweest zou kunnen zijn. Daar staat namelijk 21-I.
We hebben er eigenlijk geen zin meer in, maar nu we hier toch eenmaal zijn, maar weer het hele stuk terug langs de kant van de beek. Lekker ontspannen wandelen is wat anders.

Gp21 (Foto: Dick Waanders)

Nummer 21 behaagt het om zich te laten ontdekken door het team van de OGVC, en we vereeuwigen hem vele malen.
Alsof hij daar ooit spontaan zal weglopen. De droge sloot komt ons goed van pas, nu kunnen we hem van alle kanten goed bekijken.
Vreemde hulpsteen bij 21 (Foto: Dick Waanders)
Deze 21 is niet alleen, hij wordt gezelschap gehouden door een vreemde, klompachtige, hulpsteen. Helemaal zeker is het niet dat het hier om een grenssteen gaat, maar het lijkt er wel op, want hij zit stevig in de aarde vast.

Een korte vervolgzoektocht levert geen andere stenen meer op, en omdat we geen lust meer hebben om weer langs de beek te klauteren, steken we een enorm weiland dwars over.
Laten we nou aan de andere kant precies uitkomen bij het bordje Pad Niet Betreden!