Lattrop

Op de wereldkaart is het niet te zien.
Op de kaart van Nederland is het een klein dingetje, een soort grenspaaltje.
Op de kaart van Twente ziet het er nog altijd niet indrukwekkend uit. Maar als je er helemaal omheen zou willen lopen, dan moet je wel een broodtrommel meenemen. Je krijgt gegarandeerd honger onderweg.

De punt van LattropIk heb het over de “Punt van Lattrop”. Lattrop ligt zo'n beetje aan de voet van die punt. Het gebied is een taps toelopend stuk Overijssel in Duitsland.
Hemelsbreed is het vijf kilometer van Lattrop naar de top van de punt, maar alle wegen kronkelen hier, dus het zal wel langer zijn.
Lattrop is zo'n beetje de enige plaats in het gebied, en ook die stelt niet veel voor.
Er is nog wel een kasteel, met de naam Brecklenkamp, en een gehucht met de naam Breklenkamp. Beiden lopen we nog mis ook de eerste keer dat we er zijn.
Verder staan er, zoals overal, her en der boerderijen. Het hele gebied doet wat verlaten aan, en ik snap eigenlijk niet goed wat we met zo'n taartpunt Nederland aan moeten.
Ik heb ook het gevoel dat de bewoners net zo lief bij Duitsland zouden willen horen, maar dat kan ik mis hebben.
Links van de piek, in Duitsland, staan er veel namen op de kaart die Nederlands aandoen: Baasdam, Belthoek, Erstenhoek, Goudkamp, Dalenhoek, Buitenhoek en Koninghoek. Veel hoeken dus, die daar echter höken genoemd worden.

Ons gaat het dus om de grens, en gezien de vorm van de punt vermoeden we dat er aardig wat grenspalen moeten staan. We zullen zien, laten we maar eens gaan zoeken en kijken hoeveel we er vandaag vinden. We hopen veel.
U wilt nú al graag weten hoeveel we er uiteindelijk vinden? Goed, ik zal het alvast verklappen: het zijn er twee.

De bedoeling is om meteen door te stoten naar de top van de punt. En dat moet per se via de kronkelweggetjes op Nederlandse bodem. Achteraf gezien hadden we misschien beter een rechte weg door Duitsland kunnen nemen, dat had aanzienlijk in tijd gescheeld. Maar ach, tijd speelt ook geen rol.
In een groot deel van het gebied moet de grens maximaal 1,5 kilometer ter linkerzijde en ter rechterzijde van ons liggen. Maar toch lukt het vaak niet om de grenslijn te vinden. De meeste groene grensovergangen zijn ofwel helemaal afgesloten ofwel alleen nog maar toegankelijk voor fietsers. Kilometers lang komen we dan ook geen andere auto's tegen, wat op zich wel prettig is, maar anderzijds voelen we ons ook weer een beetje rustverstoorders.

57 (aw)De Kommiezendijk loopt niet, zoals verwacht, dicht langs de grens. Eindelijk zien we aan de andere kant van een weiland onze eerste grenssteen voor vandaag.
Maar hij is nog te ver weg om er een goede foto van te kunnen maken. We rijden al een poos op het onverharde deel van de Kommiezenweg, en gelukkig zien we een karrespoor naar rechts, richting de steen. Er staat bij dat het een fietspad is, maar niet dat het verboden voor auto's is, zoals op veel andere plekken waar we juist geweest zijn.
Na een 50 meter zitten we plotseling in Duitsland, alwaar een plekje is om de auto neer te zetten. Er is een kruising van fietspaden, en daar staat een bank, een grote afvalbak, een Duitse paddestoel en een serie bordjes met Nederlandse en Duitse teksten.
Het blijkt dat hier de lange-afstands fiets- en kunstroute van Zwolle naar Darfeld langs loopt.
Pal langs de grens loopt er een verhard fietspad, dat al in Nordhorn begint en dat precies de rechterflank van De Punt Van Lattrop volgt. Na een paar meter het fietspad te volgen zijn we bij de grenspaal.
Het is grenspaal nr. 57. Aan de Nederlandse kant staat No. 57 en aan de Duitse kant alleen maar een H.
Een heel eind verder richting Nordhorn vinden we ook nog een kleiner granieten steentje, met nummer 56-II erop.
Als we weer terug bij de auto zijn, komen er uit Duitsland twee stellen fietsers aangereden. Dat is een bezienswaardigheid. Bij de grens staan ze lang te overleggen of ze het zullen wagen om een stukje Nederland mee te pakken. Ze doen het uiteindelijk.

Kommiezendijk (dw)We zijn nog altijd niet bij de top van de punt, en die proberen we nu nog even te vinden. Als we een bordje met de tekst “Naar de groene grens” zien staan, staat er meteen ook een rond wit bord met rode rand: verboden voor alle verkeer.
Hier moeten we dan een andere keer nog eens lopend op onderzoek gaan.

Later zal blijken dat er zó veel te vertellen valt over de “Punt van Lattrop” dat we de verhalen hebben moeten verdelen over meerdere hoofdstukken, te beginnen bij “De Bergvennen”.