Hezingen II

We zijn in het deel van Het Springendal dat langs de grens loopt. Eigenlijk is dit een deel van Hezingen. Hezingen strekt zich uit van de Galgenberg tot aan de Laagseweg en nog verder.

Ik rijd een geasfalteerde weg in, maar het asfalt versmalt zich plotseling tot een strook die slechts breed genoeg is voor fietsers. Aan weerszijden bevinden zich twee stroken zand, en het geheel is breed genoeg voor een auto. Maar omdat er een bordje staat met de tekst "Fietspad, anwonenden vrij", besluiten we om maar niet verder te rijden. We hebben immers geen idee waar we uitkomen. De ontbrekende a op het bord heeft er trouwens ooit wel een keer gezeten.

Ik keer de auto en rijd terug. We moeten in de buurt van een grensovergang zijn, maar ik verwacht dat er vóór de grens nog wel een pad het bos in voert. Ik heb het mis, want in een vloek en een zucht passeren we de grens met Duitsland. Alleen aan de maximumsnelheid van 10 kilometer per uur is nog te merken dat dit ooit een zwaarbewaakte douanepost was. Direct na de grensovergang zien we het zandpad dat we zochten.
Het pad kronkelt langs verlaten woningen, langs boerderijen en een 'Gasthof', wordt opeens weer deels verhard, dan weer een stukje hobbelig zand en is steeds on-Duits smal.

GP 77 (Foto Aafke de Wijk)Het gewone asfalt houdt ineens op en de weg bestaat nu uit twee smalle stroken steen in een bed van zand.
Met een grote boog gaat het om de Gasthof heen, en dan komt er een eind aan de weg. We kunnen drie kanten op, twee ervan leiden naar een boerderij. De derde is een zandpad met in het midden een smalle strook asfalt. Er staat een bordje met de tekst "Fietspad, aanwonenden vrij"! Het is hetzelfde pad waar ik gekeerd ben aan de Nederlandse kant. We zijn nu nog steeds in Duitsland, hoewel je dat niet zou zeggen gezien het Nederlandse bord!
Omdat ik geen zin heb om wéér te keren en de hele kronkelweg terug te rijden, waag ik het erop en rijd ik door. Terug in Nederland zet ik de auto aan de kant en gaan we lopend het stuk fietspad verkennen.

Het fietspad stelt eigenlijk weinig voor, het overschrijdt de grens onmerkbaar, en er zijn in geen velden of wegen aanwonenden te bekennen.
Wél staat er een mooie, heldere grenssteen ongeveer halverwege: nummer 77.
Hij staat met de zijkant naar het pad toe, en aan die kant zit het metalen plaatje en is ook nog eens het nummer gegraveerd. De hele bovenkant is wit geschilderd.

78 (Foto © Dick Waanders)

De stenen 78, 79, 80 plus eventuele tussenstenen, gedragen zich hier aanvankelijk nogal ontoegankelijk. Ze laten zich niet zo een, twee, drie zien. Tijdens een latere speurtocht vinden we ze echter wel.
GP 78 is een lage steen die gesecundeerd wordt door een aantal zwerfsteentjes en die wordt gemarkeerd door een hoge stok met een versleten vlaggetje eraan. Dat zou toch wel wat professioneler kunnen.

Vanaf nr. 78 is het niet gemakkelijk om te bepalen hoe we precies moeten lopen om bij 79 terecht te komen. Gelukkig is er tussen 78 en 79 een heuvel, zodat we niet meer zichtbaar zijn vanuit het boerenbedrijf.
We lopen in een rechte lijn vanaf 78 noordelijk en belanden aan in een mooi stil stukje bos. Op de plek die ons voorkomt waar 79 moet staan, staat hij niet...
Dan moet er toch weer ergens een knikje in de grenslijn zitten, en de één gaat linksaf zoeken en de ander rechtsaf. De laatste wint. De vooraf zorgvuldig vastgestelde code voor dergelijke gevallen klinkt (“Ik heb hem!”) en de verliezer (ik dus) sjokt door de laag herfstbladeren ook die kant op.

GP 79 in verval (Foto: Dick Waanders)

GP 79 is een steen die niet meer al te vast op zijn been staat, hij is aan het wankelen. Een jaar later is hij nog altijd niet in de sloot gedonderd, maar hij hangt wel weer een stuk verder voorover. De gemeente Tubbergen heeft ingrijpen beloofd, maar daar komt duidelijk niet zo veel van.

79-II (Foto: Dick Waanders)In dezelfde sloot treffen we verderop ook substeen 79-I aan, hij ligt niet alleen in de sloot maar is ook nog eens helemaal overwoekerd. Substeen 79-II staat nog wel rechtop, en dan zijn we inmiddels bij een stacaravanterreintje aangekomen.

Steen 80 staat alreeds bij het gebouw op de achtergrond. En dat gebouw is tegelijk woning en bedrijfsgebouw ten behoeve van Camping ‘Op de Grens’. Hier zijn we thuis!
In 2006 is het hele recreatiegebied opgeheven, en de rust is er gedurende het hele jaar weergekeerd.

GP 80 (Foto: Aafke de Wijk)GP 80 is een mooie steen met ‘mooie’ beschadigingen, dat is weer eens wat anders dan diepe kogelgaten.
Vervelend is wel dat er laag bij de grond prikkeldraad is gespannen en dat er een groen metalen hek voor zit. Dat hek kan makkelijk los, maar de prikkeldraden zorgen voor vervelende overlast en een kapotte broek.

Voor de volgende toeschietelijke paal moeten we een ritje over de zeer hobbelige zandweg met de naam Vlasbeekweg over hebben. Maar dan heb je ook wat. Namelijk grenspaal nr. 81.
Hij staat erbij als een wachter die over het grote akkerland erachter waakt. Erg hoog is deze niet, en hij lijkt lichtelijk te verschillen van nummer 77. Deze heeft een witte band om zijn bovenste geschilderd. Om de een of andere reden straalt hij meer leven uit dan nummer 77.

81 (Foto Aafke de Wijk)

De hobbelweg steekt heel schuin de grens over en gaat in Duitsland simpelweg “Zur Grenze” heten. Omdat we vandaag weinig zin hebben in rijden in Duitsland, keren we op onze schreden terug. Beter gezegd keren we de auto en hobbelen we heel langzaam terug.
Dan komen we voor de tweede maal langs het enige teken van menselijk leven in die omgeving, een kleine woonboerderij. Volgens een groot bord aan een boom kunnen we daar allerlei zelfgemaakte voorwerpen met onbegrijpelijke (Twentse?) namen kopen.
Een niet-Twents lid van ons gezelschap vraagt zich hardop af wat toch een go-aa-stok kan zijn. Zo spreekt ze het uit, maar er staat Goastok, en dat moet anders worden uitgesproken. Met een verwijzing naar het Engels komt ze er al gauw achter dat het om een Twentse wandelstok gaat.