Graafschapspad

Omdat het traject tussen grensovergang De Poppe en de plaats Losser het verst van ons verwijderd is en vooral doordat het een moeilijk toegankelijk gebied is, hebben we hier nog het een en ander aan ‘veldwerk’ te verrichten.
Vandaag gaan we weer een poging wagen om de nog niet bezochte stenen te vinden.
De wintertijd heerst weer, er is mist voorspeld en het is al tegen vieren als we bij de grensovergang zijn.
Toch denken we nog wel een paar kilometer door bos en weiland te kunnen afleggen.

11 (foto Dick Waanders)Omdat de grens vanaf Nederlandse grond bijna nergens te benaderen is met droge voeten, de Dinkel loopt er namelijk langs, gaan we met één auto via een Duits landweggetje op weg naar het enige punt waar de Dinkel overgestoken kan worden. Althans lopend of fietsend.
Langs dat grensoverschrijdende fietspad, Graafschapspad geheten, dat op een rare zigzag manier de grens kruist, staat ook een picknicktafel met banken.
En die gebruiken we voor een eerste theepauze.

Vlak bij die picknickplek staat ook grenssteen nummer 11. Hoewel hij maar een paar meter van de plek verwijderd staat, is hij toch niet makkelijk te vinden. Vooral in de zomer - toen we hier ook al een paar keer waren - is de lage steen niet te zien. Hij staat namelijk aan het eind van een akker met hoog gewas, en vooral als de grond vochtig is kost het heel wat geploeter om er te komen. Maar het is uiteindelijk toch gelukt.

Grensbord (foto Dick Waanders)Vanaf steen 11 is het een heel gezoek om 11-I te vinden. Als we uitgaan van de richting waarin steen 11 wijst, en geholpen door een bord ‘Handelsweg’ dat precies aangeeft waar de grens het Graafschapspad kruist, dan zien we een uitgestrekt weiland en een hooggelegen bosje.
In het weiland zien we geen stenen staan en in het bosje helaas ook niet.
Maar we worden weer eens geholpen door een paalhuisje, dat zoals gewoonlijk uitkijkt op de grens.
In een smalle boswal recht tegenover het houten hokje, vinden we dan ook twee originele hoge grensstenen op korte afstand van elkaar. Bij bestudering blijken het echter weesstenen te zijn. Ze bezitten geen enkel kenmerk (meer). Een van de twee heeft nog wel vaag zichtbaar een wit geschilderde bovenkant, maar een nummer of gravure ontbreekt.
Tja, het is bekend dat de loop van de grens hier nogal duister is, vooral door de grillen van de Dinkel en de ingrepen van de mens.

Weessteen bij Graafschapspad (foto Dick Waanders)Op de foto van de weessteen ziet u rechtsboven het witte fietsbruggetje over de Dinkel. Op korte afstand daar rechtsachter staat ook een weessteen. Die heeft echter een andere vorm dan deze en heeft een geribbeld oppervlak.
In totaal hebben we hier nu dus met drie ongenummerde stenen kennis gemaakt.
Wat betreft de twee stenen die we nu net ontdekt hebben, zouden we kunnen concluderen dat ze niet meer de grens aangeven, omdat ze niet in de bestaande nummering zijn opgenomen.

De grote vraag is: Als hier de grens niet loopt, waar dan wél? Gewoon verder zoeken, dan vinden we misschien een spoor.
Aan de rand van de boswal midden tussen twee weilanden treffen we na enige tijd speuren grenssteen 11-II aan. Hij staat geduldig op ons te wachten. Opvallen doet hij niet, want hij is klein en begroeid met mos. Hij is van het type dat we alleen nog maar langs de Vrijdijk in de gemeente Denekamp hebben gezien.

11-II (foto Dick Waanders)

De richting waarin hij staat wijst rechtstreeks naar steen nr. 11, maar waar is dan 11-I? Die zijn we kwijt en we laten hem nu ook maar even voor wat hij is.
Bij de zojuist gevonden steen moet er een knikje in de grens zitten, bij de grote paal waarnaast hij staat buigt het weiland lichtelijk af naar rechts.
En na een luttele tiental meters kunnen we ook 11-III in onze armen sluiten (we doen het maar niet). Hij staat goed afgeschermd tussen twee prikkeldraadafrasteringen. Die aan de Nederlandse kant staat onder spanning en er staan nieuwsgierige koeien achter. Daar blijven we dus maar even weg, gelukkig staat “ons” Duitse weiland helemaal leeg.
Aan het eind van het weiland kunnen we prachtig een hoge grenssteen op een andere boswal zien staan, zelfs het nummer is van hieraf leesbaar: 12.

We willen hem graag nog even van dichtbij bekijken, maar dat gaat zo maar niet! De handicaps stapelen zich op: strak gespannen prikkeldraad, een te brede sloot, opkomende mist en invallende duisternis.

11-III (foto Dick Waanders)

Inmiddels zijn we hier al een uurtje bezig en we zijn nog altijd op zichtafstand van de auto!
Toch doen we nog een poging om via een omweg bij steen 12 te komen. Dan bemerken we dat het weiland waar we nu in staan eigenlijk helemaal geïsoleerd ligt en ook niet met een voertuig te bereiken is. Toch is dit weiland geheel afgerasterd, we moeten dus weer een prikkeldraadhindernis nemen en vervolgens een sloot en nóg een paar strak gespannen prikkeldraden. Dan staan we in een weiland waar ik al eerder geweest ben en waarlangs ik stellig de grens verwachtte. Gelukkig heeft dit weiland een open uitgang en er loopt een weggetje in de richting van steen 12.

Toch maakt de mist en de duisternis het er niet aangenamer op en fotograferen heeft zo ook weinig zin. In de mist kan niet geflitst worden. We gaan terug naar de auto. Gelukkig kunnen we zonder geklauter dit weiland verlaten.
Voor de verandering zien we terug in Nederland eens een prachtige, nieuwgebouwde en overdekte picknickplaats in de buurt van de grens. Deze is aan drie zijden gesloten en tocht dus niet zoals de meeste Duitse.