Glanerbrug 2

Vanaf paal 846-D wordt het erg moeilijk om nog verder te lopen. We klauteren daarom het weiland weer uit, ik maak een uitglijder en land met een klap op mijn achterste, we steken een maisakker over, lopen een eind terug (anders komen we te dicht in de buurt van een boerderij) en kunnen vervolgens zonder moeite het veld uitlopen. Dan staan we op de Duitse Amtsvennweg, waarlangs gelukkig een fietspad loopt. We volgen het pad in noordelijke richting, tot aan een Nederlandse aannemer met de naam Mulder. We aarzelen of we zullen vragen of er grensstenen op het erf staan, en doen het uiteindelijk niet. We rusten alleen even uit op de vangrail die langs de toegangsweg naar het bedrijf staat. Banken zien we hier nergens staan, dus uit nood gebruiken we de vangrail maar.

Iets verder noordelijker, aan de andere kant van een beekje, zien we verwijzingsborden naar een Gaststätte. Op het gebouw zelf wordt die Gasthof genoemd, en de vroegere naam was Gleis. Gleis betekent spoor, en later vinden we dan ook in de buurt nog andere sporen van het spoor. Zoals bielzen en een heuse ouderwetse spoorboom (eigenlijk meer een spoorhek, waar je niet onderdoor kunt kruipen).
Als we het restaurant links passeren komen we langs een biergarten waar Weissbier wordt aangeprezen (ik heb er geen verstand van, maar wat is in vredesnaam witbier?), langs twee villa's, andere gebouwen, garageboxen en huizenhoge hekken van een tennisvereniging, door een smalle ligusterhaag en zien we op een bordje dat fietsers en voetgangers hier op weg zijn naar Glanerbrug.
846-JNa een vlonder over de Duitse beek, die uitkomt in de Glanerbeek, zijn we weer in ons eigen land. Het is hier een mooi plekje met de twee rondlopende beekjes, de vlonders en grenspaal 846-J.
Deze paal geven we meteen de naam “Amnesty Paal”. Het logo van Amnesty International is een kaars omwikkeld met prikkeldraad. Maar deze grenspaal zou misschien een nóg beter logo kunnen zijn.
(Er valt zaken te doen met ons!)

Via de pasgemaaide berm 846-J detaillopen we langs de Duitse kant van de Glanerbeek in de richting van de brug van Glanerbrug. De grens moet hier precies midden door de beek lopen, en daar zouden ook de grenspalen moeten staan.
We passeren een man die zijn hond aan het uitlaten is. Hij laat de hond steeds de beek doorwaden, maar we letten niet erg op hem. We zijn onze kaarten aan het bestuderen om te zien waar de grensstenen zouden moeten staan.

De man met de hond is inmiddels aan de overkant van de beek. Hij roept ons toe: “Waar moeten jullie naartoe?”
We staan even perplex van zo'n domme vraag, en het gevatte antwoord (“Tokio”) schiet me pas later te binnen. Daarom leggen we maar uit dat we grenspalen zoeken. De man zegt dat hij niet van hier is, maar dat de grenspalen achter het bejaardencentrum even verderop staan. “Allemaal?” vraag ik.
Misschien dat de man niet helemaal snapt wat we bedoelen, misschien veronderstelt hij dat we de voormalige grensovergang zoeken, maar we lopen in de aangegeven richting. Die kant wilden we toch al op.

Bij de losse huisjes van het bejaardencentrum zien we ook geen grenspalen. Het bejaardencentrum staat wel dicht bij de grens en bij de voormalige grensovergang. We lopen achter langs de Duitse eetgelegenheid die direct aan de brug staat waaraan Glanerbrug zijn naam te danken heeft, en dan staan we op de brug zelf.
Wat we daar allemaal tegenkomen, zal ik straks vertellen.

Via een paar muzikale straten van Glanerbrug en een park aan de Nederlandse kant van de Glanerbeek, lopen we terug naar de andere kant van Oikos, waar mijn auto staat.
We zien dat we op verschillende plekken toch nog bij de grens kunnen komen zonder door tuinen van bewoners te moeten, en dat feit benutten we natuurlijk.
We zien echter geen stenen, en daarom vraag ik aan een ouder stel dat druk aan het werk is in hun achtertuin of zij er wat weten te staan. In eerste instantie verstaan ze mij niet goed, omdat ik netjes Nederlands praat. Het blijken Duitsers te zijn, maar als ze doorhebben wat ik zoek, dan zijn ze een en al bereidwilligheid. Ze wijzen ons naar hoog struikgewas en brandnetels: daar moeten we zijn. En pas op voor de brandnetels, voegen ze ons toe. We bedanken vriendelijk voor de tips en raadgevingen.
De brandnetels ogen niet uitnodigend, maar wat een geluk, vlak voor onze voeten vinden we maar liefst twee stenen tegelijk.
Het is een stelletje, nr. 846-G en 846-H, ze staan op een meter afstand van elkaar. Idioot, zo'n minimale kronkel in de grens.
Het zijn kleine granieten stenen, en het is inmiddels te donker geworden voor een foto.
Een andere buurman heeft ons al die tijd nauwlettend in de gaten gehouden, en bij het langslopen geven we hem nog even uitleg over onze activiteiten. De man woont er nog maar een paar maand, maar hij kan zich wel herinneren dat de grens daar even iets knikt.

De brug van Glanerbrug

Lang geleden was deze brug een belangrijke controlepost van de douane. Voor Twente was dit een veel gebruikte toegang tot het buitenland, en er werd altijd streng gecontroleerd door de Duitse douane. Ik kan me nog goed herinneren dat er constant auto's uit de file gehaald werden om van top tot teen gecontroleerd te worden.
Iedereen was altijd blij om dit punt gepasseerd te zijn, na controle had je steeds het gevoel goedgekeurd te zijn door het machtige Duitsland om hun territorium te mogen betreden! Vandaar dat we nu eigenlijk voor het eerst bewust waarnemen hoe het er hier uitziet.
Voor mijn gevoel moet de eetgelegenheid direct rechts na de grens een gebouw van de douane geweest zijn, maar zeker weten doe ik het niet. Iets verder van de grens en aan de linkerkant, staat echter een gebouw dat voldoet aan de kenmerken van een Duits douanekantoor:

Douanekantoor Glanerbrug (?)

Midden op de brug zit nog altijd de vluchtheuvel waarop de douanemensen stonden te controleren. De vluchtheuvel was vroeger overdekt, en aan de ene kant stonden de Duitsers en aan de andere kant de Nederlanders.
Aan de noordkant van de brug zien we drie interessante objecten. In het midden van de groenmetalen, lichtelijk roestende, brugleuning zit een bruin bord met uitleg in het Nederlands over de grensgeschiedenis, en links en rechts van de brugleuning staat een grenspaal met nummer 848.
De inscriptie op de rechter (Duitse) paal bevat een ongelooflijke vergissing. Anders kunnen we het niet zien. Of het moet zijn dat die paal ooit elders heeft gestaan en hier hergebruikt is.

Bord op de Glanerbrug-brug

848 Nederlandse kant van brug

848 Duitse kant van brug (Foto: Dick Waanders)