De Poppe (3)

18-I (dw)Het lopen in de richting van de lagere nummers lijkt tijdrovend en niet makkelijk te gaan worden. We stappen dan ook in ons benzinegestookt vehikel en gaan op weg naar een ander deel van het complex van overgangen in het gebied dat De Poppe heet.
Ditmaal nemen we eerst een kleine spoorwegovergang, en vervolgens gaan we lopend op weg naar de grensovergang in de autoweg A1.
Chauffeurs blijven die gewoon De Poppe noemen, hoewel de officiële benaming Grensovergang Oldenzaal Autoweg is. Het ligt voor de hand dat een eeuwenoude naam niet zo maar weg te branden is

Grensovergangen en hun omgeving zijn altijd al een beetje mysterieuze plekken, maar doordat de oude grensovergang er hier een nieuwe heeft bijgekregen, is het hier dubbel mysterieus.
Zo zitten we nu tussen een internationale spoorlijn en een internationale autoweg in, en toch is het behoorlijk stil. Des te beter voor ons.
De eerste grenssteen die we na enig rondzoeken aantreffen, heeft geen nummerplaatje en staat ook niet op de kaarten vermeld.
Als inscripties heeft hij echter wel het zg. vlinderteken dat we één keer eerder tegenkwamen, en dat we uiteindelijk hebben gerangschikt in de categorie “vergissingen”. Zou dit een zelfde vergissing zijn?
Wat we opvallender vinden is, dat er “No 103-I” op staat. Dit moet dus één van de verdwenen stenen van de grensovergang Kloosterhaar-Balderhaar zijn!

Op dit moment weten we nog niet dat de loop van de grens over de A1 drastisch is gewijzigd, en we denken dat de grens nog altijd het oude traject volgt, schuin de weg over. We volgen het pad dat de grenslijn is geweest. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want het lijkt gebruikt te worden als openbaar toilet door mensen die op de grote parkeerplaats bij de overgang stoppen. Hoe dichter we bij de parkeerplaats komen, hoe viezer het wordt.
We treffen geen grenspalen meer aan en we hebben geen zin om de hele parkeerplaats af te zoeken, hoewel we vermoeden dat er ergens nog wel iets zou kunnen staan.
We lopen het vieze pad weer terug tot aan de nieuwe oude steen, en besluiten hem het nummer 18-I te geven.

18 Duitse zijde (dw)

Een van onze doelen van vandaag is gp 18, een zeer oude steen. We vinden hem zonder veel moeite, en die moeite is hij volledig waard, want het is inderdaad een mooie steen met mooie inscripties. Die zijn weliswaar nog slecht herkenbaar doordat ze verweerd zijn.

Voor de tweede keer vandaag heb ik het gevoel dat we ver van de bewoonde wereld af zitten. Niet ver van steen nr. 18 vinden we nr. 17-II, hij staat langs de spoorlijn.
Hij lijkt aardig verzakt te zijn, want hij is nog net zichtbaar. Gelukkig kunnen we hier zonder moeite de spoorlijn oversteken, en aan de andere kant vinden we steen 17-I. Ook hij is tamelijk laag of diep ingegraven, maar van hem kunnen we betere plaatjes maken.

17-I langs de spoorlijn (dw)

We zijn hier een hele poos zoet, want er valt veel te fotograferen. Vooral het enorme verschil in opbouw van het Nederlandse bovenleidings-systeem en het Duitse is opvallend. Zo moet het vast wel een heel gesteggel zijn geweest voordat men ooit de stroomdraden van beide landen met elkaar heeft mogen verbinden.
Nog net op Duitse bodem staat een degelijk geheel van nieuwe stalen kasten en palen op een solide betonnen ondergrond, met allerlei waarschuwingsborden en gevaarsymbolen etc. erop bevestigd. Misschien wordt hier wel op ingenieuze manier bijgehouden hoeveel stroom welke trein en in welk land gebruikt. Ik zeg maar wat, ik weet er eigenlijk niks van.
In elk geval zouden we hier een helm moeten dragen, in verband met het gevaar van “Eisabfall”, en dat zal wel geen ijsafval betekenen.

Ik heb nog altijd het gevoel dat we ons in een geïsoleerd gebied bevinden. Het verbaast me dan ook om verderop iemand met een kruiwagen te zien lopen, en naar ons kijken. Dat zal wel iemand van een boerderij zijn, vermoed ik.
Er loopt hier wel een verhard weggetje, en als we klaar zijn lopen we daarover verder.
17 en een douanewoning (dw)Na een meter of 25 verandert ineens het hele beeld. Het lijkt wel alsof we naar de televisie kijken en er een beeldwisseling plaatsvindt.
We staan zomaar aan de rand van een wijkje met allemaal dezelfde soort woningen, er staan afvalbakken langs de straatjes en er staan auto's voor de deur, waaronder veel met Nederlands kenteken. En er zijn kinderen, ze staan wat doelloos naar ons te staren in trapauto's en als ik ze netjes met “Hallo!” begroet, dan groeten ze terug.
We herkennen de woningen van rode baksteen en met een trapje naar de voordeur, als Duitse douanewoningen of voormalige douanekantoren. Dergelijke gebouwen hebben we al vaker bij grensovergangen gezien.

17 (dw)Ook zien we een statige en massieve grenssteen hoog oprijzen. Hij geeft aan dat de grens pal langs de tuin van een Duitse woning naar de oude grensovergang De Poppe loopt.
Het straatje komt uit op de weg naar Springbiel, ik had echt niet het gevoel dat we al zo dicht bij de grensovergang zitten.

Op de hoek van dit straatje en de provinciale weg zien we een straatnaambordje, en dat bevestigt onze indruk van een douanewijkje: Am Alten Zollambt.
We onderzoeken vervolgens de grensovergang, treffen er nog een vluchtheuvel midden in de straat met een 10 km/h bordje, en we verzuimen om de voormalige Nederlandse douanekantoren (die nu vermoedelijk in de steigers staan) goed vast te leggen.
We lopen verder en gebruiken nu een officiële spoorwegovergang en komen uiteindelijk weer bij de auto uit.

Het was een dag van héél veel overgangen, en dan doel ik niet alleen op de spoorweg- en grensovergangen. Maar ook van sfeer en indrukken.