Bruinehaar

Bruinehaar is nóg kleiner dan Langeveen, beide plaatsen liggen in elkaars verlengde. De zoektocht begint weer bij de smalle grensovergang aan de Itterbeckerstrasse. Deze keer gaan we niet rechtsaf, nu slaan we een smal bospaadje in dat linksaf gaat.
Het blijft hier een merkwaardig punt, ook na meerdere bezoeken blijft er verbazing.
Zo te zien begint het pad op Duits grondgebied, maar er staat een groen toegangsbordje in het Nederlands. En het vreemde aan dat bordje is dat er boven staat “Landgoed Huize Almelo”. Het kasteel Huize Almelo staat op bijna 20 kilometer afstand van hier.

Iets anders dat verwondering oproept, zijn de twee ronde grijze plastic buizen en een vierkante met het opschrift Tubantia, die aan een Nederlandse boom zijn bevestigd. Kennelijk zijn die voor kranten bedoeld, mogelijk voor Nederlanders die daar vlakbij in Duitsland wonen. Ik zou het anders niet weten.

Het pad is een van de langste bochtenarme paden die we ooit gelopen zijn. Er lijkt geen einde aan te komen, en het leidt nergens naartoe. Het eindigt uiteindelijk bij de doorgaande weg naar Hardenberg.
Toch is dit pad er mede verantwoordelijk voor dat we ons zijn gaan interesseren voor de grens en voor grensstenen.
Het pad loopt namelijk pal langs de grens, én er staan vier grensstenen die zonder veel moeite te benaderen zijn. Als er langs de hele grenslijn zo'n pad zou lopen, dan zou dat een stuk makkelijker zijn voor grenspalenverzamelaars als wij.

98 OverijsselNa ongeveer 500 meter gelopen te hebben, komen we bij grenspaal 98. Hij staat midden in een smal bosperceel dat ook een eind Duitsland in loopt.
Grenspaal 98 is fors, niet helemaal vierkant en heeft een afgeronde top (gehad). Hij is nu tamelijk gehavend. Er staat duidelijk in gegraveerd: OVER IJSEL met daaronder een N. Aan de rechterzijkant staat 98 geschilderd met daaronder het kleine metalen plaatje. De tekst op de achterkant lijkt BENTHEIM te zijn, maar is - behalve de grote H - praktisch onleesbaar, en aan de bovenkant staan ook letters gekerfd, maar dat zou wel eens vandalisme kunnen zijn.

97-INa weer plusminus 500 meter, als het pad tussen een weiland en een akkerland doorloopt, staat een kleine granieten tussenpaal: 98-I.
In al die kleine granieten tussenpalen zit midden bovenop een gat, waar misschien ooit iets in gezeten heeft.

De steen op de foto is 97-I, die was ik nog vergeten te noemen.

99 OverijsselPaal 98-I wordt opgevolgd door een identieke, maar nu met nummer 98-II. Kort daarna zit er een knik in de grenslijn, en die wordt gemerkt door een 'originele', oude steen. Uiteraard is het nummer 99. Hij heeft weer een afgeronde top, en op de achterkant staat "Bentheim", een grote H en daaronder 99.

Aan de voorkant is nog net “OV” te lezen, en we kunnen wel raden wat de andere letters moeten zijn. Verder zit hier het nummerplaatje én een stalen bout. Een soortgelijke bout hebben we nog maar één keer eerder gezien, en toen stond er NAP op.

99 BentheimAan wat oude houten palen te zien, moet hier ooit een soort grensovergang geweest zijn. Oudere kaarten bevestigen dat er hier ooit een (zand)weg de grens overstak. Nu zijn er aan Duitse kant alleen nog akkers te zien.

Dan maken we ons op voor het zoeken naar het ronde getal 100. Dat zal wel eens lastig kunnen zijn. Volgens recente kaarten moet er aan de Duitse kant van de grens nog steeds een onverharde weg zijn die kilometers langs de grens loopt. Helaas loopt die er niet meer, in elk geval voor zover we kunnen zien. Vandaar dat we een afgesloten deel van het bos moeten binnendringen. Gelukkig loopt er wel een goed 99-I Tweelingsteenbewandelbaar pad, en na enige tijd blijkt dat pad zelfs de grenslijn te volgen. Het bewijs daarvan verschijnt in de vorm van een kleine granieten paal met nummer 99-I, direct aan het pad. En op nog geen vier meter afstand staat een identieke paal, met hetzelfde nummer! Tussen beide palen heeft ooit een slootje gezeten, maar dat ligt er nu heel droog bij en is nauwelijks zichtbaar. De logica van die twee palen met zelfde nummer ontgaat ons een beetje. Pas veel later komen we tot de conclusie dat de sloot, of mogelijk een beekje tussen de twee palen de grens moet hebben gevormd.
99-IIAls verzamelaars hebben we nu in elk geval een dubbel exemplaar dat we ruilen kunnen, zoals iemand scherpzinnig opmerkte.

Ik was al bang dat er na 99-I ook nog een 99-II zou volgen, en ik heb gelijk. Deze paal, van dezelfde makelij als de andere tussenpalen, staat eigenlijk op een heel ontoegankelijke en mysterieuze plek. Hij staat links van een sloot en het wandelpad is nu verdwenen. Als we verder willen, moeten we een beetje langs de slootkant klauteren. Dat is zwaar, en het schiet maar langzaam op. Het voordeel is dat je van de natuur kunt genieten. En we komen langs rustieke bruggetjes die kennelijk bedoeld zijn voor overstekende bomen...
We houden het nog lang vol, maar nieuwe grenspalen komen er niet meer voorbij. We geven het op en lopen het hele eind terug.