Breklenkamp 3

Soms zijn er dagen dat de regen ophoudt met gieten. Zo'n dag is het vandaag niet, hoewel het nog wel zondag is. Gelukkig gaat het gieten over in druppelen als ik onderweg ben. Dus ik blijf goede moed houden, wie weet wordt het nog droog voordat de duisternis invalt.

Gp 60Het doel van de rit is Breklenkamp, maar ik sla kennelijk een weg te vroeg naar links in, en ik kronkel zo weer het gebied uit en kom op de Laagseweg terecht. De Laagseweg gaat naar Lage, dus ga ik ook naar Lage. Lage is in Duitsland, maar dat hoeft geen probleem te zijn.
In Lage ga ik direct rechtsaf richting Nordhorn. Deze lokale weg raakt bijna de grens, de grenspalen flitsen aan mij voorbij.
Bij grenssteen 60 ga ik de weg af om voorzichtig een zandpad te volgen. De zandweg wordt al gauw een smal fietspad, en er duikt voor me net een jongen op de fiets het pad op.
Omdat ik hier al vaker geweest ben, weet ik dat ik rechtsaf kan slaan, een andere zandweg op. En die zandweg is dan weer Nederlands grondgebied. De overgang van Duitsland naar Nederland valt nauwelijks meer op.

Jachtplateau (Foto © Dick Waanders)Na een paar kilometer de Kommiezendijk gevolgd te hebben, ga ik een zandweg in, richting grens. Voor het eerst zie ik hier, en duidelijk op Nederlandse grond, een uitkijkhuisje midden in een weiland staan. Hij staat gericht naar de grens. Normaal zien we deze huisjes alleen in Duitsland.
Nog meer verbaast mij de stalen trap met uitkijkplateau, die direct langs de zandweg en verscholen tussen de bomen staat. Ook de trap is gericht naar de grens. En als hij alleen gebruikt wordt voor het jagen, dan staat hij volgens mij niet zo handig opgesteld. Maar ik ben geen jager, dus ik kan me vergissen.
De man op het zitgedeelte kan behoed worden voor een onverhoedse val door een smalle vierkante stang die aan één kant scharniert en aan de andere kant in een sleuf past. Hij steekt nu een beetje slordig aan de ene kant de lucht in, het lijkt er niet op dat de trap nog actief gebruikt wordt.
Een volgende keer, bij minder regen, zullen we het ding eens goed fotograferen, evenals het paalhuisje even verderop.

Het zandpad eindigt even verder pardoes in het bos. Er loopt nog wel een smal paadje, dus ik stap uit en ga te voet verder.
Het smalle paadje komt al snel uit op het Duitse fietspad dat pal langs de grens loopt, en waarlangs ook alle grenspalen staan. Het is hier nauwelijks waarneembaar als fietspad en het is ook niet verhard, dus ik hoop dat het inderdaad het goede pad is. Er is net voldoende ruimte voor één persoon met paraplu, dus ik moet uitkijken voor eventuele fietsers. Het begint ook al schemerig te worden.

Gp 53 (Foto © Dick Waanders)

Ik loop eerst een stukje in zuidelijke richting, en kom direct al een verregende vrouw met twee verregende honden tegen. De vrouw op de fiets en de honden aan de lijn weten zich met moeite door het weer heen te ploeteren. De vrouw kijkt angstig op naar de eenzame wandelaar met paraplu, die netjes voor haar aan de kant stapt, en ze groet met een vriendelijk “hallo”.
Ik groet terug en besluit om haar maar niet aan te randen. Het weer is te slecht en dan zijn er ook nog die twee honden. De vrouw vervolgt opgelucht haar weg en ik loop ook weer verder.

Ik vind geen grensstenen aan deze kant en ik besluit om terug te lopen in noordelijke richting. Ik heb ook geen zin om nu kilometers lang te lopen. In de verte zie ik een schim, het zou een fietser kunnen zijn. Ik ben net bij een open stukje in het bos, er staat een bank Duits bordjes langs grenspad (aw)en er staat langs het fietspad een bordje met de tekst “Grafschafter Fietsen Tour”. Deze bordjes staan overal langs dit fietspad en de tekst verbaast me zeer, het woord “Fietsen” is namelijk onbekend in Duitsland. Toch lijken mij de bordjes van Duitse makelij te zijn.

De schim komt dichterbij, en ik besluit om even bij het bankje te wachten om een botsing met de fietser te voorkomen.
Als hij dichterbij is, zie ik dat het de jongen is die een kwartiertje eerder voor mij het fietspad opreed. Hij zal naar schatting rond de 12 jaar oud zijn.
De jongen remt af en stopt. Hij vraagt me in het Duits of hij me wat vragen mag. Ik vraag me meteen af of ze in Duitsland nooit van kinderlokkers hebben gehoord en of ze kinderen die helemaal alleen door een donker bos fietsen niet op het hart drukken geen vreemde mannen aan te spreken.

Gp 53-I

Ik knik en zeg Ja. Ja is zowel Duits als Nederlands. De jongen vraagt me vervolgens beleefd op wie ik sta te wachten. Ik antwoord met “op jou”, maar dat begrijpt hij niet en ik herhaal het in Duits.
De jongen gelooft me niet, dus ik zeg dan maar dat ik op de bus wacht. Ook die verklaring wordt niet serieus genomen, dus ik leg uit wat ik bedoel, dat het pad te smal is voor een fietser én een wandelaar met regenscherm en dat ik even wacht totdat hij voorbij is.
Kennelijk komt mijn Duits er niet al te duidelijk uit, want hij vraagt regelmatig “wass?”. Het is ook al weer lang geleden dat ik probeerde een gesprek in Hochdeutsch te voeren en het kan best zijn dat ik essentiële fouten maak, zoals het verwisselen van Dich/Dir en Mich/Mir.
De jongen lijkt me niet zo'n groot licht, maar dat soort fouten vallen zelfs analfabeten op.

Gp 54 (Foto © Dick Waanders)

Het volgende wat de jongen wil weten is hoever het nog fietsen is en wanneer het bos ophoudt. Ik vermoed dat hij naar Nordhorn moet en vertel hem dat hij nog ongeveer drie kilometer te gaan heeft en dat het bos kort voor Nordhorn ophoudt. Ik vraag hem waar hij nu vandaan komt, en dat blijkt Lage te zijn. Daar heeft hij familie wonen, en hij fietst vaker over dit fietspad.
Bezorgd vraag ik of hij wel goed licht heeft, want het is al bijna donker en het lijkt me erg gevaarlijk om zonder goed licht over een duister bospaadje te fietsen. Ook zie ik dat hij schoenen zonder veters aanheeft, maar ik moet hem eerst vragen wat het Duitse woord voor schoenveter is.
Ik vertel hem dat hij nu ongeveer op de helft is van Lage naar Nordhorn, maar dat het ook afhangt van waar hij in Lage geweest is en vooral waar hij in Nordhorn woont. Nordhorn is heel wat groter dan Lage, maar daar denkt de jongen heel anders over. Hij denkt dat Lage veel groter is. Hij vraagt of ik Nordhorn en Lage wel ken, en ik zeg dat er kennissen van mij in Nordhorn wonen en dat ik meerdere malen in Lage ben geweest.
Ik vraag hem of hij naar school gaat, en als hij dat bevestigt, zeg ik dat hij op school maar eens moet vragen welke van de twee plaatsen het grootst is.
Omdat hij nog steeds niet snapt wat ik hier aan het doen ben, leg ik hem uit dat ik grensstenen aan het zoeken ben. De jongen schijnt er zich niet van bewust te zijn dat het aan de ene kant van het fietspad Nederland is en aan de andere kant Duitsland.
Wel valt het me nu weer op dat Duitse fietsers toch veelal op hun eigen fietspaden blijven. De jongen zou ook dwars door Breklenkamp kunnen fietsen en een heel stuk afkorten, maar hij fietst netjes om Nederland heen.

Ik vertel hem dat er minstens 20 grensstenen langs dit fietspad staan en dat ik die allemaal wil bekijken. De jongen moet heel diep nadenken over het woord grenssteen, maar dan zegt hij ineens dat er maar tien staan.
Ik vraag hem nog of hij alleen maar Duits kan, geen dialect of een beetje Nederlands en zijn antwoord is ontkennend. Omdat ik niet weet of hij wel snapt dat ik uit Nederland kom, leg ik hem nog maar even uit dat ik meestal Nederlands spreek.
Daarop zegt de jongen dat hij verder moet. Hij stapt op de fiets en rijdt weg.

Gp 54-I (Foto: Dick Waanders)

Ik hoef nu maar een klein eindje het fietspad te volgen om een grenssteen te zien. Hij staat iets verder van het pad af dan ik verwachtte, maar het is een mooi rond nummer: 55.
Het regent te hard en het is al te donker om foto's te maken, dat zal moeten wachten.
Het is nog net licht genoeg om het kronkelpad naar de auto terug te vinden, maar in de auto is het erg lastig om zonder zicht achteruit te rijden en een plek te vinden waar ik kan keren. Ik rijd in geen enkele sloot en het lukt me probleemloos om weer op de harde weg te komen.
Toevallig passeer ik kort daarna onverwachts kasteel De Brecklenkamp, en daar staat de berm van de weg stikvol met automobielen. Of ze hebben er gigantische theevisitie of er is iets anders te doen in het kasteel.

Enkele dagen later maken we met zijn tweeën ‘het karwei’ af. Het is dan droog en we kunnen in alle rust onze foto's maken. Die staan verspreid over deze pagina.

Gp 55 (Foto © Dick Waanders)

Verder