Breklenkamp (1)

Plaatsnaampaal Lage (Foto: Aafke de Wijk)

De “aanval” op de grenspalen van Breklenkamp vindt vandaag plaats via Duitsland. We snuffelen eerst nog even in de richting van de Goudhoek, maar dat levert niks blinkends op, vandaar dat we de grens overgaan en in de richting Lage rijden.
Direct na de grens zien we links, ietwat verdekt opgesteld, voor het eerst een auto van de Duitse douane staan. Het is een zg. vliegende brigade.
Ze staan er nog met dezelfde air als vroeger toen ze meer macht konden uitoefenen bij grenscontroles, en ik denk dat heel veel douaniers nog met weemoed aan die tijd terugdenken.
Maar déze mannen zijn niet tot actie te bewegen als wij langskomen, kennelijk zien we er niet verdacht genoeg uit.

Opvallend in Twente en het aangrenzende deel van Duitsland, zijn de enorme stenen die je her en der ziet, meestal bij huizen en boerenerven. De ijstijd heeft machtige exemplaren achtergelaten.
Bij het naderen van het plaatsje Lage zien we wel een heel majestueuze ronde stenen paal. Zo'n hoge grenspaal hebben we nog niet eerder gezien. Het is dan ook geen echte grenspaal, er staat alleen de naam Lage op. Is weer eens wat anders dan een geel metalen plaatsnaambord.

Gp 64 (Foto © Dick Waanders)

In Lage slaan we rechtsaf, richting Nordhorn. Zo moeten we pal langs de grens komen en ook bij het punt dat we zoeken. Na enige tijd sla ik rechtsaf, de smalle Kanalweg in. Een aantal mannen is er in een weiland bezig met het opzetten van een hoge mast, waarschijnlijk om antennes aan te bevestigen.
Even verderop zien we onze eerste grenssteen voor vandaag. Hij staat midden in een akker. Ik kan er maar niet aan wennen dat één land in drie landen tegelijk kan liggen. (Dat leg ik verder niet uit.)

Deze steen, nummer 64, vertoont weer iets nieuws voor ons. Aan de Duitse kant, die met de grote H in het midden, staat bovenop HANNOVER gegraveerd. Dat is kennelijk voor de Duitsers die anders denken dat de H voor Holland staat. Dit hebben we nog niet eerder op een grenssteen gezien. Als we hier later nog eens terugkomen dan blijken die letters er onofficiëel in gekrast te zijn, en nauwelijks meer zichtbaar te zijn.

Het 62 Trio (Foto: Aawi)

Omdat we niet precies weten waar we nu zijn, en omdat de grens dus een puntzakvorm heeft, kost het ons even moeite om ons te oriënteren.
Gezien de stand van deze paal, bevinden we ons nog in Duitsland.
Na een rondje door de smalle wegen te hebben gereden, komen we weer uit op de doorgaande weg van Lage naar Nordhorn. Deze keer rijden we de Kanalweg voorbij en in een lichte bocht naar links, zien we plotseling een steen vlak langs de weg staan. Als we uitstappen en rondkijken zien we er op korte afstand nóg een staan. Wat zeg ik, we zien er nog twéé, dicht bij elkaar. Het is dus een trio. Zoals de foto goed laat zien. De paal direct achter de voorste steen is een houten paal, en telt niet mee.

Gp 62 langs de weg (Foto © Dick Waanders)

Ik heb het al vaker gezegd, maar ik vind de loop van de grens soms wel erg merkwaardig. Zoals hier dus ook weer. Wat kan het nut zijn van dergelijke minimale grenskronkelingen?
De steen pal langs de weg, heeft nummer 62. Dat de weg er zo pal langs loopt, zal ook wel opzet zijn. Men moest al een bocht om Nederland heen maken, en verder wijken dan absoluut noodzakelijk, heeft men vast niet willen doen.

Gp 62-I (rechts) (Foto: Dick Waanders)

Paal 62 staat dus aan de weg, paal 62-I staat er iets links achter, precies onder het prikkeldraad dat de twee weilanden scheidt (is later verdwenen), en paal 62-II staat weer rechts naast 62-I. De laatste is een kleinere uitgave en heeft een rare bovenkant, die aan één zijde iets uitstulpt (is later beschadigd).

Het zou kunnen dat de grens ergens omheen gelopen heeft. Het kan optisch bedrog zijn, maar het lijkt dat er in het weiland ooit iets heeft gestaan, een gebouw of iets dergelijks. Zelfs in de recente foto (november 2006) is duidelijk een verdiept stuk in het gras te zien.
Er moet dus wel een logische verklaring zijn voor de plaatsing van dit trio.

Gp 62-II (Foto: Dick Waanders)

Inmiddels is het hard gaan regenen, en we besluiten om het onderzoek hier verder te staken.
Vanuit de auto zien we even verderop een zandweggetje naar rechts. Er staat een duidelijk blauw bord met de tekst: “Gemeente Dinkelland, daar belééf je Twente!” We slaan de zandweg in en hebben meteen weer het gevoel thuis te komen. We zijn nu het bord voorbij en we voelen ons weer thuis. En dat is géén grapje. Het verschil is maar één stap of één meter met de auto, maar in het ene gebied word je als vreemde beschouwd, moet je een paspoort kunnen laten zien en kun je door de autoriteiten van top tot teen gecontroleerd worden en in het andere niet.Verder