De Bergvennen 2

Een nieuwe dag, een nieuwe kans. Zelfde uitgangspunt: de 51-I (dw)Frensdorferweg, tegen Nordhorn aan. We volgen het Duitse fietspad weer in noordelijke richting. Pas op de terugweg vinden we het kleine hulpsteentje dat hulpeloos verdekt zit onder het struikgewas. Het is 51-I.
Omdat we zodadelijk nummer 51-II gaan vinden, weten we dat er ook een 51-I moet zijn. Maar omdat hij zo goed verstopt zit, vinden we hem pas na intensieve naspeuringen. We hebben maar niet het bos rondom hem platgetrapt om aan te tonen dat het 51-I is. Dat moet u gewoon geloven van ons. (De nu geplaatste foto is later gemaakt.)

Na 51-I duikt dus 51-II op. Eigenlijk was 51-II dus de eerste die we ontdekten, omdat de eerste (51-I) zoals gezegd onder de struiken verstopt zit. 51-II hebben we niet gefotografeerd, omdat het zo'n ordinaire kleine granieten steen is, waar we er al veel van hebben. Nu kunnen we echter helaas niet bewijzen dat we 51-II ook gezien hebben.
U kunt het niet meer volgen? Dan gaan we verder.

52 (dw)

Steen nr. 52 is weer een échte ouderwetse gehavende steen. Ouderwets moet u letterlijk nemen, het is een steen op leeftijd. Hij staat er fraai bij, op een beetje donker plekje langs de Bergvennen, en wat erg bijzonder is: hij heeft gezelschap!
Van een brok natuursteen, dat er liggend wel een beetje uitziet als een grenssteen.
Het is echt een schitterend geheel, om die twee daar samen te zien staan en liggen. Het lijkt erop dat de één de wacht houdt, terwijl de ander ligt te rusten. Het is om er lyrisch van te worden.

Het smalle, donkere fietspad brengt ook zo af en toe wel wat leven in de brouwerij. In de vorm van mensen. Vooral alleen- en tweegaande vrouwen, één joggend, de andere fietsend.
Verder complete gezinnen, die ons onderzoekende blikken toewerpen en een snelwandelende man die een gevaarlijke pitbull uitlaat.

Een ommetje langs de Bergvennen laat ons mooie paarsblauwe libellen zien en een grote bruine salamander.
Een mooier leven dan dat van een grenspalenverzamelaar is toch niet denkbaar?