Aamsveenweg

844-N (Dick Waanders)

De 844-serie ligt grotendeels tussen Sandersküper en het Aamsveen. En het heeft bijna twee jaar geduurd voordat we aan deze etappe zijn begonnen. Vraag me niet waarom, het is er gewoon niet eerder van gekomen. En nog altijd hebben we de serie niet compleet.

Op de eerste stralende lentedag van 2005 is het verschil in temperatuur met een week eerder zo'n 40 graden! Het is nu rond de 20 graden, en een beetje te warm al voor mij.

De eerste steen die ik zie, 844-N, staat op een mysterieus plekje. Achteraf gezien heb ik hem op een onnodig moeilijke wijze benaderd. Vanaf de auto had ik er ook zo naartoe kunnen lopen. Dat is de charme van deze hobby: het is leren met vallen en opstaan. Letterlijk...

844-L (Dick Waanders)

Omdat anderen slecht geslapen hebben en omdat ik plotseling op het idee kom om hier naartoe te gaan, ben ik vandaag alleen op pad.
Voor de grap heb ik gezegd dat ik - wanneer ik niet meer mocht opduiken - wel vastgezogen zou zitten in het moeras.
Dat blijken al snel profetische woorden te zijn geweest.
Twee van de grensstenen (844-L en 844-J) staan namelijk midden in een slootje. En om die van nabij te kunnen bekijken en fotograferen moet ik langs de slootkant en in de sloot overeind zien te blijven. En dat lukt maar net! Herhaaldelijk word ik inderdaad vastgezogen in de zompige bodem van de sloot en één keer verlies ik mijn evenwicht waardoor ik tegen de kant van de sloot val.
Door mijn linkerhand uit te steken kan ik de val breken en de camera in de rechterhand redden.

844-K (Dick Waanders)

De grens loopt hier vlak langs een camping en kronkelt nogal. Er staan dan ook meerdere stenen op korte afstand van elkaar. 844-M ontbreekt. Die zou wel eens op het terrein van de camping kunnen staan. Hoewel het er heel rustig is, ga ik toch maar niet zomaar rondsnuffelen.

De eerste steen, 844-N, is een forse obelisk met evenzo forse beschadigingen. Hij lijkt zelfs een keer doormidden gebroken te zijn.
Deze 844-K staat er beter bij. Hij is eenzelfde twee meter hoge obelisk en hij staat netjes naast de sloot. Rechts ziet u een Duitse akker en linksachter een deel van de caravans op de camping.

844-J (Dick Waanders)844-J staat helemaal midden in de sloot. Maar gelukkig is die net smal genoeg om er wijdbeens overheen te kunnen staan.
Dat levert een aantal mooie plaatjes op.
Zoals altijd moet er helaas een keuze gemaakt worden uit de geschoten kiekjes.

844-I schijnt niet te bestaan, dat komt vaker voor, wellicht om verwarring met J uit te sluiten. Daarom komen we nu uit bij 844-H.

In wezen staan alle stenen tot nu toe nog min of meer op zichtafstand van elkaar.
Het lukt alleen niet om een goede overzichtsfoto te maken, daarvoor zitten er teveel bochten in het traject.

844-H zit weer vastgeschroefd op een stalen plaat, zoals we ze in het Aamsveen ook steevast aantreffen.

844-H (Dick Waanders)

Vanaf hier begint de grens zich in rechte lijn voort te planten.
Het kost nu wat meer gezwoeg door de nog zeer drassige bodem om mezelf voort te bewegen.
Ik loop nog altijd langs de rand van een Duitse akker. Jammergenoeg heb ik alleen maar oog voor grensstenen, vandaar dat ik het konijn niet opmerk dat tot het allerlaatste moment blijft zitten en pas met veel kabaal wegstuift als ik mijn voet bijna op hem neerzet.

Na korte tijd kom ik in een bosachtig gebiedje terecht. Vlak langs de grens hebben kleine gebouwen gestaan. De funderingen en een vloer zijn nog duidelijk te zien.
Even verderop tref ik grenssteen 844-G.

Hij is vierkant en minder hoog dan de statige obelisken palen.
Dit keer staat hij in een Nederlands weiland. Er is keurig een driehoekje van prikkeldraad omheen gemaakt. Ter bescherming van de steen, koeien en eventuele maaimachines.
Gehinderd door het slootje en schrikdraad kan ik hem niet van alle zijden bewonderen.

844-G (Dick Waanders)

Het bosgebiedje wordt steeds ondoordringbaarder en drassiger, vandaar dat ik op een gegeven moment overstap naar het Nederlandse weiland. Dat is ook te drassig voor een prettige wandeling en er zijn ook geen verdere stenen te zien.
Als verderlopen helemaal geblokkeerd wordt, besluit ik om via de Aamsveenweg terug te sjokken.

Als ik wat op adem gekomen ben, meen ik om nog een keer op zoek te moeten gaan, nu naar 844-O en P. Die staan de andere kant op, het Aamsveen in.
Gehinderd door een rustiek en langgerekt meertje en daarna door nauwelijks te nemen dode varens, lukt het me niet om die stenen te vinden.

Als ik uitgeput weer bij de auto aankom en de laarzen uitdoe, blijk ik deze keer alleen natte voeten te hebben gekregen van transpiratie.