Aamsveen 2

845-M (dw)We waren er zeven kwijt. Zeven van onze kinderen zouden er vandoor zijn, dachten we. We dachten ook dat ze ontvoerd moesten zijn, omdat ze van nature nogal zwaarlijvig zijn. Maar mensen die ze goed kennen, weten ons te vertellen dat ze nog altijd in de buurt ronddwalen!
Daarom gaan we ze vandaag nogmaals zoeken.

De zon in het water (dw)We beginnen weer bij grenssteen 845-M, aan de rand van het Aamsveen. Hij houdt nog altijd trouw de wacht over het vennetje. Een geruststellend gezicht.

De zon schijnt vandaag prachtig in het water, terwijl er af en toe een wolkje voor langs schuift.

Bij 845-M maakt de grens een lichte bocht en de volgende steen zou aan de andere kant van het fietspad moeten staan.
845-N is echter in geen velden of wegen te bekennen, hoe goed we ook zoeken.

845-O (dw)Gelukkig zijn we nog wel net op tijd om steen 845-O op te kunnen sporen. Op tijd wat jaargetijde betreft, want over enkele weken zal het hier helemaal dichtbegroeid zijn en zal de steen nauwelijks meer te zien zijn.
Rechts achter hem ziet u een auto over de autoweg N35 rijden, maar vanaf die weg is de steen al niet meer te zien.
Zoals duidelijk te zien, is deze mooie obelisk niet met droge voeten te benaderen. Hij is volledig omringd door water en alleen door voorzichtig over graspollen te hippen, kunnen we hem nog redelijk goed in het vizier krijgen, zonder zelf te verdrinken.

Omdat we geďnformeerd zijn over een nieuwe hulpsteen, speciaal geplaatst in verband met de nieuwe weg, blijven we aan deze kant ervan nog een hele poos zoeken en rondkijken. Het is hier een erg merkwaardige plek. Enerzijds hebben we het gevoel in totale afzondering midden in een veengebied te staan, anderzijds vliegen op tien meter afstand de auto's met veel lawaai voorbij.
Helaas kunnen we niet dichter bij de weg komen, vanwege een brede en diepe sloot. Door het geboomte kunnen we nog net de borden fotograferen die de grens markeren.

Omdat we hier niet de hele dag kunnen blijven staan, nemen we maar weer afscheid van deze aparte plek. We moeten nu zien om aan de overkant te komen. Ik meende in de verte al weer de volgende hoge obelisk te hebben zien staan.
De vorige keer hebben we gezocht vanaf de Duitse kant, en toen zijn we wel door een strook bos heengekropen naar de Nederlandse zijde, maar de verloren gewaande grenspalen hebben we toen niet gezien.
Op het fietspad staan we nu te dubben waar we het beste de weg zouden kunnen oversteken. Voor zover ik me kan herinneren is de hele weg afgeschermd met hoog gaas en hekken en is het niet mogelijk daar overheen te klimmen. De poorten in de afrastering zijn afgesloten met hangsloten.

Katje bij 845-M (dw)We besluiten om het grensoverschrijdende fietspad te volgen en het nog een keer vanaf de Duitse kant te proberen.

Langs het pad maken we nog contact met een heel mooi getekend katje, dat aarzelend onze kant op komt.

Een eind verderop, als we al in Duitsland zijn, loopt het fietspad vlak langs de autoweg. En daar treffen we een poort aan zonder hangslot. Die kans laten we niet lopen, en we glippen er doorheen. Nu hoeven we nog maar een klein eindje via de brede berm (de weg is berekend op vier rijstroken) terug te lopen om weer ter hoogte van 845-P te komen. 't Is dat we het weten, anders zouden we hem niet teruggevonden hebben.

Grensmomument N 35 (dw) Dan richten we onze blik naar de andere kant van de weg.
En daar zien we een kunstzinnig grensmonument. Als we er naartoe lopen, zien we dat er geen bord met uitleg bij staat. Dat zal wel opzettelijk gedaan zijn omdat niet verwacht wordt dat hier mensen komen.

845-O-I (dw)Als we verder rondkijken, dan treffen we rechts naast het monument nog iets interessants aan: de nieuwe subsubsteen. Hij heeft als nummer 845-OI. De O is dus geen nul maar een O.
Hij staat achter de afrastering van de weg, maar is goed te fotograferen.
Waar hij precies voor nodig was, is onduidelijk. Maar zo te zien gaat het om een minimaal knikje in de grens.

845-P (dw)Dan proberen we aan de andere kant van de afrastering te komen, alwaar de volgende hoge steen ons lokt. Dat is niet zo eenvoudig, omdat de afrastering van dubbele kwaliteit is. Helaas heeft elke beveiliging een zwakke plek, en ik begin me bijna een crimineel te voelen als ik die vind en we er gebruik van maken.
Nee, ik vertel niet waar en wat die zwakke plek is.

Gelukkig is het op dit moment al vijf uur in de middag geweest, en is het hele gebied dat voor ons ligt nu verlaten. Wat mensen betreft tenminste.
Wat voorheen een oase van landschappelijke rust was, staat nu vol met hijskranen, graafmachines en andere zware voertuigen. Dwars door de weilanden en een strook bos is een zandweg aangelegd voor die voertuigen en overal liggen grote hopen zand en metersdikke zwarte plastic buizen.
Tussen al die wanorde staat daar grenspaal 845-P fier rechtop. Hij staat angstvallig dicht naast de (hopelijk tijdelijke) zandweg en ik hou mijn hart vast dat hij niet van zijn voetstuk gereden wordt.
Frustrerend voor ons is het besef dat we bij onze eerdere zoektocht hier rondom de hoogspanningsmast uitvoerig hebben gezocht en deze steen niet gevonden hebben. Er staat nog een oude houten paal naast die erop wijst dat hier ooit een soort weggetje heeft gelopen.
In de eerste versie van dit hoofdstuk schrijf ik nog:

“Waar het kan, kruipen we door de struiken om te zien of we van "binnen uit" nog iets kunnen waarnemen. We zijn ervan overtuigd dat hier grenspalen moeten staan of gestaan hebben. Het enige dat we ontwaren zijn een paar brokken steen die zodanig bemost zijn, dat ze niet te herkennen zijn als mogelijke delen van een grenssteen of sokkel.
Als we aan de Nederlandse kant uit de strook niemandsland komen, ontdekken we dat we precies onder een enorme hoogspanningsmast staan. We voelen ons niet extra gespannen of opgeladen, maar besluiten toch om er maar niet te lang te blijven staan.”

845-S (dw)Wat die bemoste brokken steen zijn, weten we nog altijd niet, maar er is wel iets raars aan de hand: de stenen 845-Q en 845-R zijn verdwenen. Toch kunnen we vanaf 845-P al de volgende zien staan, en dat is nummer 845-S. Alleen als hier een uitstulping in de grens zit, hebben de twee ontbrekende stenen zin, anders niet. 845-Q staat trouwens op de kaarten niet meer aangegeven, maar wat er met R aan de hand is, moeten we nog uitvissen.
845-V van afstandje (dw)Nu ik erover nadenk was er inderdaad een vreemde uitstulping in het weiland, aangegeven door de afrastering. Helaas hebben we daar niet goed op gelet, en een steen hebben we er ook niet gezien.

We lopen verder door de Nederlandse weilanden, en zo zien we alle prachtige obelisken stenen fier opduiken in het landschap.
Allereerst komen we nog substeentje 845-T tegen. Die staat net buiten het weiland en kunnen we pas later goed fotograferen.

Omdat we nu verder kunnen lopen over een breed Duits zandpad, klauteren we eerst de weilanden uit.
845-U en 845-V (dw)We weten dat hij er staat, maar het blijft een mooi gezicht om hem te zien opdoemen in de bocht van het pad: 845-U.
En iets verderop is zijn makker 845-V te zien, die we ook al vanuit het weiland zagen staan.

Het verhaal gaat verder in hoofdstuk Glanerbrug. Verder