Rita Melgert, kleintjes tellen ook

Rita Melgert is geen geboren grenspalenverzamelaar. Maar als ze eenmaal - in haar 50e levensjaar - met grenswandelen wordt geconfronteerd, dan is ze niet meer te houden.
Grote bewerkte stenen vindt ze prachtig, maar omdat ze meeleeft met de underdog (ze heeft zelf katten) vindt ze ook de kleine steentjes de moeite waard. “Ook kleintjes tellen mee” is een gevleugelde uitspraak van haar.

Rita Melgert (Foto: Dick Waanders)Profiel van Rita Melgert

Datum interview: 29 maart 2009
Leeftijd: 51
Geboortedatum: 8 augustus 1957
Sterrenbeeld: Leeuw
Woont in: Enschede
Beroep: Huisvrouw
Hobby's: Tekenen, schilderen, mineralen, wandelen, natuur, fotograferen, huisdieren, lezen, Amiga, borduren
Huisdieren: Katten (Dahrio en Yana)
Aanvullende informatie: Twee kinderen (29 en 19) en twee kleinkinderen (7 en 5)

Hoe vind je het om te worden geïnterviewd voor Op de Grens?

Ik weet niets te vertellen.

Zou je het toch niet willen proberen?

Nou... vooruit dan maar.

Hoe ben je zo in contact gekomen met grensstenen?

De eerste grenssteen die ik zag was steen 845-M. Het was al aan het schemeren en de steen was niet zo duidelijk te zien. Ik wist ook niet wat ik nu zo snel moest vinden van zo'n steen. Maar wat heel veel indruk op mij maakte was de manier waarop Dick met de steen omging. De manier waarop hij even heel liefdevol zijn hand op de steen legde, gaf mij het gevoel dat dit toch wel heel bijzondere stenen moesten zijn.

Rita fotografeert gp 845-M (Foto: Dick Waanders)

Bij het fotograferen van gp 845-M


Raak je zelf wel eens een steen aan?

De eerste keer dat ik zelf een steen aanraakte maakte op mij net zoveel indruk. Dit was een aantal wandelingen later. Je verwacht een kil en koud hard gesteente te voelen, maar wat je voelt is zo veel meer en zo anders: warm, zacht en fluwelig. En vanaf dat moment kwam mijn passie om de stenen te zoeken.
In het begin konden alleen de oude bewerkte stenen mijn belangstelling wekken. En altijd even aanraken, weer dat fluwelige.
Dat iets wat al zoveel jaar in weer en wind staat, mishandeld en beklad is, nog zo veel leven in zich kan hebben. Want zo voelt het aan.

Je was dus ook direct gegrepen door deze hobby?

Pas na een half jaar op verschillende wandeltochten mee geweest te zijn, ben ik voor het eerst bewust op grensstenenjacht gegaan. Daarvóór kwamen we ook wel stenen tegen, maar ging het meer om het wandelen.

Je hebt alleen belangstelling voor de grote zandstenen exemplaren?

Nee, na een poosje werd ik hebberiger en nu wil ik álle stenen verzamelen, ook de de kleine onooglijke granieten tussensteentjes.
In het begin zag ik niet veel vanwege mijn kippigheid, maar nu zie ik soms een steen op grote afstand al staan, nog vóór de anderen.

Wat is het leukste aan het grenswandelen?

Het zoeken naar en het vinden van stenen is het leukste van zo'n wandeling. En dan komt het fotograferen. In het begin maakte ik maar een paar foto's die, omdat ik nog maar net een digitale camera had, mislukten. Gewend als ik was aan een analoge camera waren het er altijd weinig. Nu kom ik vaak thuis met 100 foto's en één keer zelfs bijna 500.

Je hebt ook nog oog voor andere zaken?

Niet alleen stenen, maar ook de natuur is het onderwerp. En dan vooral libellen en vlinders, vogels, runderen, paddestoelen en allerlei planten. En vreemdsoortige natuurlijke figuren, maar het mooiste zijn onze prachtige Hollandse luchten en mooie zonsondergangen.

Rita met de voeten in het water (Foto: Dick Waanders)

Met de voeten in het water op het Graafschapspad bij Losser


Je bent niet de grootste held tijdens de wandelingen, klopt dat?

Het grote vlonder in het Haaksbergerveen vind ik doodeng, vanwege mijn verdrinkingsangst. Over bruggetjes lopen is dus ook geen pretje. Dat ik dan ook over het onder water staande Graafschapspad bij Losser durfde lopen, was een wonder. Ook ben ik erg bang om in het veen weg te zakken. Toen ik na een moeizame tocht in het Haaksbergerveen door manshoge rietstengels moest lopen en weer rustig onder een boom adem kon halen, zakte ik ineens tot aan mijn enkel weg in de bodem. Er bleek een konijnenhol te zitten tussen de wortels van de boom. Toen heb ik even als een klein kind staan huilen.

Heb je nog andere vreemde dingen meegemaakt?

Het vreemdste wat ik heb meegemaakt is wel de ‘roepende steen’. Dick die links het pad wil volgen en halverwege zijn beweging naar rechts draait en wijst: “Daar staat de steen”. Het was alsof hij bij zijn schouders werd gepakt en werd omgedraaid. En hij wees ook direct in de richting van de steen. Het was echt alsof de steen hem riep.
Ook spoken, geesten en orbs fotograferen is leuk, maar heeft ook al voor de nodige spanning gezorgd in het Aamsveen. Daar ga ik dus ook echt niet 's avonds in mijn eentje naartoe. Eén keer geesten fotograferen was even genoeg.

Ben je wel eens ergens van onder de indruk geraakt?

Veel indruk heeft steen 20 op mij gemaakt. Vlak nadat wij die bezocht hadden, voor mij de eerste keer, was hij verdwenen. We waren dus nog net op tijd geweest om hem op zijn originele plek te fotograferen.
Ook de kolossale stenen op hun hoge sokkels in het Aamsveen weten mij steeds weer te imponeren.

Wat is minder leuk aan het grenswandelen?

Minder leuke dingen zijn het prikkeldraad, schrikdraad, brandnetels, braamstruiken en de teken. Gelukkig heb ik zelf nooit een tekenbeet gehad, maar wel heeft mijn kleding onder de teken gezeten.

Hoe is het met je gezondheid?

Ik lijd aan fibromyalgie, waardoor mijn hele lijf zeer doet en ik erg moe ben. Maar als ik dan een gezochte steen gevonden heb en er een paar mooie foto's van heb gemaakt, is die pijn niet meer zo erg.

Rita op 50e verjaardag bij gp 50 (Foto: Dick Waanders)

Op haar 50e verjaardag bij gp 50


Wat vond je bijzonder?

Wat ik het leukst vond was om op mijn 50e verjaardag naar steen 50 te gaan. Dat vond ik bijzonder, en ik ben dan ook blij met de foto's waarop wij beiden, de steen en ik, staan.
En naar ‘steen’ 100 heb ik lang lopen zoeken, maar na overal onder en tussendoor gekropen te zijn, takken en struiken met scherpe doorns opzij geschoven te hebben, vond ik hem. Heel wat kleiner dan ik had verwacht.

Wat vind je jammer?

Het enige wat jammer is, is dat je de sfeer die rond een oude steen hangt, niet kunt fotograferen. Al heb ik een paar keer vreemde foto's gemaakt op een pad in de Engbertsdijksvenen (niet op de grens). Net alsof je een tijdsprong maakt.
En niet alleen om stenen hangt soms een vreemde sfeer, ook sommige plekken hebben iets vreemds. Zoals de Vasser Grafvelden en de Galgenberg. En dat zullen vast niet de enige plekken zijn met een speciale sfeer. Het is net alsof je even teruggaat in de tijd en of je elk moment een stukje van de prehistorie mag zien en beleven.

Wanneer denk je klaar te zijn met deze hobby?

Er zijn nog genoeg bijzondere stenen die ik wil zoeken en fotograferen. Dus voorlopig ben ik nog niet uitgewandeld. Mijn lijst is bij lange na nog niet compleet, zelfs niet die van Overijssel. En dan nog de jachtpalen en andere palen, voorlopig genoeg voor jaren plezier.

Wat is voor jou het grote voordeel van deze hobby?

Ondanks dat ik al mijn hele leven in Twente woon, kwam ik bijna nergens. Nu heb ik in de afgelopen twee jaar méér gezien dan in de 49 jaar daarvoor.
Je komt onderweg ook soms vreemde mensen tegen, bijvoorbeeld met versierde fiets en verrekijker, medewandelaars, kinderen die je vragen waarom je die steen fotografeert en een enkele boze bewoner. Zoals de man in Oikos (wijk van Enschede) toen we de takken verwijderden van twee kleine steentjes. Een buurman wist de schreeuwende man te kalmeren door hem te vertellen dat er twee grensstenen staan.

Heb je een slotwoord?

Ik ben bang voor boze boeren, boze honden, zwart water, vlonders en bruggetjes over water, slootjes en verdrinken. Ben ik hier eigenlijk wel geschikt voor?