Kees van Rijn, Arfgood

ees van Rijn is, net als veel andere geïnterviewden, ook lid van een heemkundevereniging. In dit geval is hij zelfs de voorzitter. De vereniging heeft een Twentse naam: Arfgood Buurse, en dat hoeven we vast niet te vertalen.
Een mooie bezigheid van Kees is het wijzer maken van Buurser schoolkinderen aangaande grenszaken. En na de les in de klas trekken de kinderen eropuit naar de grens om er spannende dingen te beleven.

Kees van RijnProfiel van Kees van Rijn

Datum interview: 11 juli 2008
Leeftijd: 53 jaar
Geboren op: 6 maart 1955
Sterrenbeeld: Vissen
Woont in: Buurse
Beroep: Bouwkundig tekenaar op architectenbureau.
Hobby's: Heemkunde, cartografie, geocaching, fotografie, computer.
Aanvullende informatie: -

Op de Grens: Wat doe je liever, een vergadering van de heemkundevereniging voorzitten of op een winterse dag het bevroren meertje in het Witte Veen met daarin grenssteen 838-C te betreden?
Kees van Rijn: Ooit is het “verzamelen” van Buurser grenspalen het begin geweest van de historische belangstelling. Het laatste dus.

Op de Grens: Bestaat de heemkundevereniging, Arfgood Buurse, al lang?
Kees van Rijn: De vereniging is opgericht op 29 maart 2007.

Op de Grens: Hoe ben je daar zo bij betrokken geraakt?
Kees van Rijn: Ik ben een van de oprichters.

Op de Grens: Wat zijn, oudheidkundig gezien, naast de grenspalen jouw favoriete objecten?
Kees van Rijn: Geen twijfel mogelijk, dat zijn watermolens.

Op de Grens: Hoe is je interesse voor de grens en voor grenspalen ontstaan?
Kees van Rijn: Als je de heemkundige interesse wilt beperken om niet breed te verdwalen, was deze interesse letterlijk en figuurlijk het begin.

Op de Grens: Hoe lang ben je er al actief mee bezig?
Kees van Rijn: Vanaf 2003 en intensiever, nadat ik in 2005 samen met onder andere Dick Taat naar Münster was geweest om oude kaarten te bekijken.

Op de Grens: Je werkt ook actief mee aan een Duitse webzijde. Hoe is dat zo ontstaan?
Kees van Rijn: Actief is overdreven. Ik kwam de website als surfend tegen en Eberhard en ik hebben elkaar van informatie voorzien.

Op de Grens: Vind je Op de Grens minder interessant? Of heb je bepaalde opmerkingen? Mis je er iets in?
Kees van Rijn: Nee hoor, ik kwam er alleen later mee in aanraking. En indien ik wetenswaardigheden heb dan deel ik het.

Op de Grens: Heb je zelf, of heeft de heemkundevereniging, al een webzijde?
Kees van Rijn: Nee, geen expertise en mankracht. We communiceren met de bevolking in Buurse via het dorpsblaadje.

Op de Grens: Je hebt enkele historische lessen verzorgd op de lagere school in Buurse. Een heel mooi idee, hoe is dat zo ontstaan?
Kees van Rijn: De leerkracht van groep 5, mevr. Diny Verwer, is lid van onze vereniging en kreeg mijn rapportage van de Buurser grenspalen onder ogen, waarna ze mij ervoor vroeg. Het werd zo enthousiast ontvangen, dat de juf van groep 6 me ook vroeg. Ik had van Harry van der Sleen nog een miniatuurtje ontvangen wat zeer didactisch was.

Kinderen met één been in Nederland en Duitsland (Foto: Kees van Rijn)

Buurser schoolkinderen met één been in Nederland en Duitsland


Op de Grens: Kun je iets meer vertellen over de les en het daaropvolgende uitstapje met de kinderen?
Kees van Rijn: De “les” was topografisch op Buurse gericht en natuurlijk voorzien van spannende verhalen over smokkelen, commiezen en het Galgenveld. In de klas gaf ik aan de hand van een computer-presentatie een verhaal over grenszaken.
Met de fiets zijn we nadien naar de grens geweest, alwaar ik nog een verhaal over de Hessenweg en de landweren heb gehouden. Daarna werden de kinderen in groepjes op pad gestuurd met een kaartje en foto's van grenspalen om ze te vinden. Het waren de palen 837-D tot en met 837-J, langs het commiezenpaadje nabij de Haarmühle.

Op de Grens: Dat Galgenveldje is aan het eind van de Markslagweg, niet? Is daar nog iets meer over te vertellen?
Kees van Rijn: Iets? Er is een heel boekje over geschreven. En er staat ter plaatse een zeer uitgebreid infobord. Z’n oorsprong vindt het in de 80-Jarige oorlog, als galgenveld op de landsgrens ter afschrikking van geboefte met snode plannen. Op oude kaarten uit 1696 staat er vermeld: Gericht Munsterisch.
Het is weer in ere hersteld tijdens de Open Monumentendag in 2004 door Belangengemeenschap Buurse, Heimatverein Alstätte en de Historische Kring Haaksbergen.

Op de Grens: Je woont dicht bij de grensovergang Buurse-Alstätte, met het grensoverschrijdende winkelcomplex van Ter Huurne. Kun je iets vertellen over de grenspalensituatie daar?
Kees van Rijn: Grensovergang Besslinghook (voor de goeie orde) heeft twee palen, 836-A en B. Tussen de gebouwen van de supermarkt staat nog een controlepunt (steen met kruisje) en paal 836 is tijdens diverse bouwwerkzaamheden beschadigd en geruimd (volgens overlevering was er niets meer van over) dit was nummer 19 uit 1773 genaamd: “Stein negst Hünermans Kamp und der Hellweg”.
Wat rest is een markering in het straatwerk. Nadat het verdrag van Schengen van kracht werd in 1986 is de grensslagboom verwijderd en verkocht. Inmiddels hebben wij de slagboom en bijbehorende lantaarnpaal weer teruggekocht met behulp van sponsoring van grenswinkel ter Huurne! We willen hem dan ook tezijnertijd terugplaatsen.

Op de Grens: Weet je ook hoe de (ronde) loop van de grens in de richting van het Witte Veen is ontstaan?
Kees van Rijn: Ontstaan? Van oudsher waren de percelen grond van verschillende eigenaren. Ook verschillende nationaliteiten dus.

Op de Grens: Ook aan jou de vraag: wat valt je op tijdens je tochten langs en op de grens? En heb je ooit vervelende dingen meegemaakt?
Kees van Rijn: Wat opvalt is dat sommige commiezenpaadjes zijn verdwenen. Ik ben hier bekend, dus ik heb geen vervelende dingen meegemaakt. Vaak is het geen openbaar gebied waar je respectvol ook dan niet komt. Tenminste dat is altijd mijn insteek. Of je maakt een afspraak. De grenspalenkliederaars hebben veel kapot gemaakt.

Op de Grens: Welke vraag of vragen uit de andere interviews zou je nog graag willen beantwoorden?
Kees van Rijn: Het in ere herstellen van de comiezenpaadjes zou een nobel doel zijn. En alle grenspalen op de monumentenlijst zetten, voor het te laat is. De kadasters van beide landen wisten bijvoorbeeld tot voor kort niet dat er zo'n belangstelling voor bestond. Daar kwam ik pas achter toen paal 832-A was verdwenen.
En mijn stokpaardje: begin bij de jeugd! Verspreiden van interessante en leuke kennis is dan belangrijk.
Dat boekje van Aafke zou onder de jeugd (groep 6 van de lagere scholen aan de grens) kunnen worden verspreid. Er is vast wel sponsoring voor te vinden!

Op de Grens: Dat zou nog niet zo'n gek idee zijn, Kees, om dat boekje van Aafke te gebruiken als basis voor een soort les- en avonturenpakketje voor lagere school-leerlingen. Dat gaan we onderzoeken op praktische haalbaalheid. Bedankt voor het idee en de medewerking aan dit interview!

Kees van Rijn

Kees van Rijn: Graag gedaan en: Groet’n oet Buurse!