Drieherensteen Trilogie (3)

Vergadering op 13 maart 2006 (Foto: Hans Hermans)

Debatteren en compromissen sluiten, hier tijdens een vergadering op 13 maart 2006 in een gebouw van het grensoverschrijdend bedrijventerrein Avantis.


3. Rare roddels en een vaag bord

Rond de Drieherensteen vond nog veel meer merkwaardige commotie plaats. Toen in 2004 in Bocholtz een heemkundige redactie, naarstig en intensief aan deel II van de heemkundereeks ’Jesjpoort & Jesjtivvelt’ (Per spoor en op laarzen) werkte, deden plotseling geruchten de ronde, dat een grondwerker tijdens werkzaamheden op GOB Avantis, de Drieherensteen reeds einde 1999 ontdekt zou hebben. De man hulde zich en ‘zijn’ steen in een waas van geheimzinnigheid, zodat zijn dubieuze uitlatingen niet ernstig genomen konden worden. Maar de geruchten bereikten ook een Akense heemkundevereniging die wel in de mare geloofde. Ik probeerde die grondwerker op te sporen, maar hij bleek met de noorderzon vertrokken.

De Nederlandse tekst (Foto: Hans Hermans)

De Nederlandse tekst, zoals die na veel besprekingen en compromissen uit de bus kwam. Een Duitser gaf achteraf ruiterlijk toe: ‘Zu viele Köche verderben den Brei !’ (Te veel koks verprutsen de rijstepap.)


De geruchten waren helaas van invloed op de tekst van het tweetalig informatiebord, waardoor de realisatie veel lastiger werd dan aanvankelijk gedacht. De twee verschillende talen leverden geen enkel probleem, de moeilijkheid zat hem in de dubieuze uitlatingen van de onvindbare ‘steenontdekker’ die door een Akense heemkundevereniging vreemd genoeg serieus genomen werden. De steen zou feitelijk ‘Dreiherrenpfahl’ genoemd moeten worden, want de weg wordt immers ‘Herrenpfahlweg’ genoemd, maar de Heemkundevereniging Laurensberger Heimatfreunde wilde die naam liever niet gebruiken. Een heel jaar lang werd er gedebatteerd, werden er compromissen gesloten en werden er acht verschillende ontwerpen gemaakt. In de laatste versie uit 2006 staat woordelijk: ’Ongeveer 500 meter verder noordwestelijk, vanaf de plek waar de grenssteen nu staat, stond als volgende grenssteen de zogenaamde Drieherenpaal’. (…) Duitse perfectie hoeft niet altijd te betekenen dat het ook duidelijk is, want uit ervaring weet ik, dat voorbijgangers de tekst, ook na drie keer lezen, niet begrijpen.

Het is nu bijna tien jaar geleden dat ik de Drieherensteen ontdekte en ondervond dat een zogenaamd ‘Aha-erlebnis’ ook zijn negatieve kanten heeft. Naast momenten van blijdschap waren er ook de zure vruchten van intriges, nijd en laster. De Drieherensteen is gelukkig niet in een museum terecht gekomen en staat nu bij het begin van de ‘Herrenpfahlweg’. Dat volgens het tekstbord de volgende steen ‘Drieherensteen’ genoemd werd is een Kafkaiaanse constructie, waarmee we leren leven.

Drieherensteen in de winter (Foto: Hans Hermans)

Een winters tafereel met de Drieherensteen en het tweetalig tekstbord bij het begin van de Herrenpfahlweg.

[11 januari 2010]
Heemkundige Historie Hans Hermans Heerlen