Van 6 tot 7

Gp 5-III zomer (Foto: Dick Waanders)

In de zomer zijn gp 5-III en 6 niet tot nauwelijks te vinden. In de kale winterperiode is dat eenvoudiger maar is er het nadeel dat de duisternis al snel invalt.

(Foto: Dick Waanders)

De stenen met nummers 5 en 6 staan op zeer korte afstand van elkaar. Er hoeft hier dus niet veel gewandeld te worden. Hoe lang het grensverloop al zo is als het nu is, is ons niet helemaal duidelijk. Ook zijn de diverse kaarten niet eensluidend over de locatie van sommige objecten, zoals restaurant Aarnink.
Volgens een tamelijk recente routeplanner staat het restaurant in Nederland en heeft het ook een Nederlands adres (ik geloof zelfs een Nederlands telefoonnummer). Maar vast staat dat de grens nu om het restaurant heen loopt, en dat het op Duits grondgebied staat.

Gp 6 (Foto: Dick Waanders)

Gp 6 is een apart model. Hij is breder dan de meeste andere grensstenen, hij heeft een ronde bovenkant, uit de verte ziet hij eruit als een broodtrommel, en hij bezit twee wapens. Aan de Nederlandse kant is er een Bourgondisch Kruis in gebeiteld en de Duitse kant heeft het Bentheimer schild (als ik het goed zeg). De steen heeft ook een flinke leeftijd.
Als de gemeenten Losser en Gronau van de grens een toeristische attractie willen maken, dat is hier een betere plek dan bij de Drilandsteen. Hier kan men verpozen en vertier maken, en bovendien is er al horeca voorhanden. Wat wil men nog meer?

Duval (Foto: Dick Waanders)

Het restaurant heet al zolang we ons kunnen herinneren Aarnink, maar nu krijgen we de schrik van ons leven! De naam Aarnink is bijna overal verdwenen en op de borden staat groot: “Schnitzelhaus Duval”. En dat is om meerdere redenen een foute naam. Aangezien het Nederlandse Losser veel dichter bij is dan welke Duitse plaats dan ook, komen de meeste klanten van oudsher uit Nederland.
Maar dan de naam Duval. Die doet ons onmiddellijk denken aan Maria Duval, onder welke naam mensen overal ter wereld en via paginagrote advertenties in vooral de Wegener kranten gigantisch worden bedrogen en opgelicht. Veel mensen zijn lang op zoek geweest naar die dame en wij hebben haar nu gevonden! En wel in een uiterste hoek van Duitsland.

Mevr. Duval (Foto: Dick Waanders)

Als ik een in de boom vergroeid verkeersbord aan het fotograferen ben, zie ik op de achtergrond een dame met de armen over elkaar op ons af komen lopen. Tijdens een eerder bezoek aan deze plek kwam er ook al een dame uit het restaurant naar ons toe. Het enige wat die toen deed was heel spiedend kijken wat we aan het doen waren, maar gesproken heeft ze niet. Ik stond toen nog op het punt om háár aan te spreken, maar door haar argwanende houding heb ik daar maar vanaf gezien.
Als deze vrouw dicht genoeg genaderd is ontstaat er als vanzelf een gesprek tussen ons. Zij blijkt mevrouw Duval zelf te zijn, de nieuwe eigenaresse van het restaurant. De dame blijkt geen Duitse te zijn, geen Franse maar Nederlandse. Een Nederlandse dame met een Franse naam heeft een schnitzelrestaurant in Duitsland!
En uiteraard ontkomen we er niet aan om het over de naam te hebben. Ze is uiteraard niet de Maria Duval van de oplichtingspraktijken, maar ze wordt er wel heel vaak mee geconfronteerd en heeft er veel last van. Ze wil het liefst zo min mogelijk over de naam praten, en ze vertelt dat ze nog meer horecazaken in Duitsland heeft. Ze weet niet zo veel van de grens en de grenspalen, maar eerdere bezoekers hebben haar al wel gewezen op de hoge leeftijd van steen nummer 6.
Na een genoeglijk gesprek wensen we haar succes met haar nieuwe schnitzelrestaurant - het ziet er niet naar uit dat het storm loopt - en wij gaan verder naar de volgende steen.

Onbekende steen (Foto: Dick Waanders)

Tussen steen 6 en 6-I treffen we aan de rand van de zandweg een steen aan, die erg veel overeenkomsten met een grenssteen vertoont. Hij heeft een puntdakje, is wit geschilderd (geweest) en heeft dezelfde grootte als een grenssteen. Ook lijkt hij daar niet toevallig te staan. We hebben geen tijd en zin om hem helemaal uit te graven, maar we zijn wel benieuwd wat het precies is.

Gp 6-I (Foto: Dick Waanders)

Het zandweggetje lijkt niet op een openbare weg, en al gauw wordt het er ook rommelig en smal en lijken we ons op privégrond te bevinden. We wagen het er toch op en riskeren een hardhandige verwijdering. Maar we bereiken zonder problemen gp 6-I.

Gp 6-II (Foto: Dick Waanders)

Gp 6-II is minder makkelijk te bereiken, hij staat op een soort kruispunt van weilanden en het vergt enige gymnastische toeren om er te komen. Overal hangt schrikdraad en schriklint, maar als we tot onze schrik per ongeluk tegen zo'n lint leunen dan schrikken we niet: er gebeurt er niks. De stroom is niet ingeschakeld.
De steen is een gaaf halfhoog exemplaar van zandsteen, en het nummer 6 II is er in gegraveerd.