Van 2 tot 3

Bord langs paadje (Foto: Dick Waanders)

Op het punt waar de grens het grensoverschrijdende zandpad kruist, staat alleen dit roestige bord zonder leesbare opschriften. Het is raden wat er gestaan zou kunnen hebben, maar we verspillen er geen geen energie aan.
Een tiental meters terug langs het pad staan in de berm twee grote ronde betonnen bakken. Op andere plekken waar een groene grensovergang is, hebben we die wel eens zien staan. Ze dienen dan om de doorgang zo smal te maken dat er geen vrachtverkeer doorheen kan.
Er komt een jongedame op een paard aan. Bij het zien van het tekstloze bordje keert ze resoluut om en gaat weer terug naar vanwaar ze gekomen is. Raar, zou het paard geen Duits rijbewijs hebben?

Grenspaal 2-I (Foto: Dick Waanders)

Gp 2-I is van beton of graniet. We besteden er niet veel tijd en woorden aan.

Gp 3 (Foto: Dick Waanders)

Gp 3 heeft veel gelijkenis met gp 2: hij is ook zwaar gehavend. Dat is jammer, want de Nederlandse en de Duitse zijde zijn voorzien van de wapens van Overijssel en ... euh, eens kijken of we dat kunnen opmaken uit de nog zichtbare resten van het Duitse wapen. Nee, dat lukt niet goed, alleen een jaartal van 1659, een H voor Hannover en de tekst No. 3 zijn nog goed leesbaar. Het wapen zou dus van de graafschap Bentheim kunnen zijn.

Gp 3 (Foto: Dick Waanders)

De zijkant heeft diepe gaten, het lijkt alsof er met een kanon op geschoten is. Het nummerplaatje zit daarom excentrisch op een nog gaaf stukje steen. De witte verf waarin met zwart het nummer 3 is geschilderd is grotendeels verdwenen. Het wapen van Overijssel is nog redelijk intact.

Gp 3 extra (Foto: Dick Waanders)

Iets heel merkwaardigs is, dat er nu een kleine steen aan de linkerkant zichtbaar is. Die hebben we tijdens eerdere bezoeken niet opgemerkt. Hoe zou die hier terechtgekomen zijn?
Het roestige prikkeldraad dat op sommige plekken diep insnijdt in de steen, zou eens door iemand verwijderd moeten worden!

Monster op gp 3 (Foto: Dick Waanders)

Steen nr. 3 wordt in elk geval goed bewaakt door dit enorme monster. In werkelijkheid is het beestje natuurlijk piepklein.

Hek bij gp 3 (Foto: Dick Waanders)

Het oversteken van de grens wordt door dit oude hek lastig gemaakt, maar niet onmogelijk. Een smal paadje gaat er aan de linkerkant voorbij. Tot onze verbazing is er vandaag behoorlijk wat verkeer komende uit Duitsland. Een brommer komt - gelukkig voor ons - voorzichtig de bocht om rijden, twee kinderen passeren, een oudere man en een vrouw komen achter elkaar Nederland binnen en tot slot is er een eenzame manlijke fietser op leeftijd.

Man bij gp 3 (Foto: Dick Waanders)

Vˇˇr het bekijken van steen nr. 3 hebben we dan al even een praatje gemaakt met deze opvallende persoon. We weten niet precies wat voor vlees we in de kuip hebben met hem, en als we bezig zijn bij de grenspaal komt hij ook kijken en weet dan precies welk nummer de steen heeft, en ook maakt hij een verbaasde opmerking over het kleine steentje ernaast.
Als we aan de picknicktafel een kopje thee aan het nuttigen zijn, dan komt hij bij ons zitten en raken we verder met hem in gesprek. Het blijkt dat hij ˇˇk ge´nteresseerd is in grensstenen, en hij weet er ook behoorlijk wat van. Hij noemt lukraak een paar nummers van grenspalen met hun standplaats erbij, en die heeft hij allemaal juist.
De man is een beetje in een depressieve stemming. Hij vertelt dat het leven hem niet zoveel meer kan schelen. Hij heeft niemand anders dan zijn oude moeder met wie hij samen in een boerderijtje woont. Ondanks zijn mineurstemming is hij vandaag toch nog volop actief geweest.
Eerder die ochtend is hij namelijk nog met de trein naar Emmen geweest (vanwege een speciale actie kon hij daar gratis naartoe), en zijn fiets is behangen met allerlei attributen zoals heel veel elastieken. Ook heeft hij een grote verrekijker bij zich met diverse losse lenzen (of zijn het alleen kapjes?) die hij liefdevol uitspreidt over een doek.
Hij vertelt altijd zijn kijker bij zich te hebben om vogels te kunnen bekijken, maar vooral luchtballonnen.
Jammer genoeg vergeten we om even zijn naam en adres te vragen, zodat we hem om toestemming kunnen vragen voor het plaatsen van deze foto.

Voordat we vertrekken komt de eenzame manlijke fietser bij ons tot stilstand. Hij vraagt hoe hij moet rijden om in Losser te komen. Die komt duidelijk niet uit de buurt. We leggen hem uit dat de weg naar Losser erg simpel is. Hij hoeft hier alleen maar rechtsaf, de Grensweg op te gaan en gewoon net zo lang door te rijden totdat hij er is. De man zegt geen flauw idee te hebben, maar bedankt ons hartelijk.